น่าสงสารนัก เป็นฝ่ายให้ความช่วยเหลือ แต่เจ้ากลับผลักไสนาง เจ้าไม่ปวดหัวใจหรือ ยังจะบอกว่ารัศมีความโชคร้ายอีก เจ้ามันงมงายชัดๆ! เคยเห็นตัวซวยที่สวยขนาดนี้หรือ”
ม่อไห่ “… แล้วเจ้าจะเสียใจ”
อันหลินกลอกตาไปมา คร้านจะสนใจเขา
ในตอนนั้นเอง สีหน้าของม่อไห่กับซ่างกวนอี้ก็เปลี่ยนไป
พวกเขาต่างก็หยิบยันต์สีเหลืองออกมาด้วยสีหน้าที่ขึงขังอย่างยิ่ง
“เป็นอะไรไป” อันหลินก็พลอยระแวงไปด้วย
“ถ้าลูกศิษย์คนสำคัญของสำนักประสบอันตรายในละแวกใกล้เคียง ยันต์ของสำนักก็จะสว่าง ดูจากตำแหน่งของพลังแล้ว อยู่ในตำแหน่งทางใต้ไกลออกไปพันลี้” ซ่างกวนอี้เอ่ยช้าๆ
“พันกว่าลี้เป็นเขตเทือกเขาขุมทรัพย์ทางใต้ของคุกวิหคชาด หลู่เจียจื้อไปทางตะวันตก จี้หย่งฟางไม่มีความกล้าไปทางใต้หรอก งั้นก็เป็นหยางหยวนที่เจออันตรายแล้ว” ม่อไห่พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
อันหลินไม่ค่อยเข้าใจ “พวกเรามีป้ายเคลื่อนย้ายไม่ใช่หรือ หากเจออันตรายที่จัดการไม่ได้ ก็กระตุ้นป้ายอาญาสิทธิ์ส่งตัวกลับไปก็พอแล้วไม่ใช่หรือ”
ซ่างกวนอี้ถอนหายใจ “ศิษย์พี่หยางหยวนอาจจะเข้าไปในแดนพิศวงที่ตัดขาดจากมิติ หรือเจอกับศัตรูที่ใช้วิชามิติ…”
สุดท้ายทั้งสามก็เงียบงัน
แม้การทดสอบของคุกวิหค
