นเมฆจะเลื่อนลอยไม่นิ่ง แถมยังมีพลังเพลิงที่น่ากลัวจู่โจมไม่หยุด ยากที่สุด ไม่รู้ว่าพวกเจ้าคิดจะเลือกเส้นทางไหน”
ม่อไห่มองท้องฟ้าแวบหนึ่ง พูดอย่างจนปัญญาว่า “ข้าไม่ใช่ศิษย์น้องสวีเสี่ยวหลานที่ดึงดูดตัวร้ายสักหน่อย ลูกไฟในชั้นเมฆน่ะช่างมันดีกว่า ข้าคิดว่าต่อกรกับอสูรสักตัว! วิธีแบบนี้ง่ายและป่าเถื่อนที่สุด!”
“ข้าไปหาแดนพิศวงทางตะวันตกแล้วกัน เพราะพลังต่อสู้ของข้าไม่สูง แต่พลังป้องกันตัวไม่เลวเลย” หลู่เจียจื้อพูด
ทางตะวันตกของคุกวิหคชาดมีแดนพิศวงที่ไม่มั่นคงนานาชนิด ส่วนทางเหนือกลับเต็มไปด้วยอสูรบรรพกาลที่ยิ่งใหญ่ทั้งหลายแหล่ ทิศตะวันออกเป็นทะเลเพลิงสีชาดที่กว้างใหญ่ไพศาล ทิศใต้ได้ยินว่ามีขุมทรัพย์ล้ำค่าเป็นล้นพ้นอยู่ แต่มันเป็นแดนอันตรายที่มีอัตราการตายสูงกว่าร้อยละเก้าสิบ ลูกศิษย์ทั่วไปจะไม่เลือกไปที่นั่น
“เช่นนั้นข้าก็จะไปหาอสูรด้วยดีกว่า ข้อดีอื่นข้าไม่มี มีแต่สู้เก่งนี่แหละ” หลังอันหลินใคร่ครวญครู่หนึ่ง ถึงได้พูดขึ้นมา
“ฮ่าๆ ๆ…เช่นนี้ก็ดี ข้ารู้อยู่แล้วว่า สหายอันหลินชอบอยู่กับอัจฉริยะอันดับหนึ่งอย่างข้ามากกว่า” ม่อไห่ตบไหล่อันหลินแล้วหัวเราะร่าพูดว่า “ในเมื่อข้ารับปากผู้อาวุโสจูแล้ว ก็ต้องดูแลเ
