ห้อมล้อมด้วยกระแสลมสีขาว ระเบิดลำแสงอันน่าสะพรึง
ระยะห่างหลายร้อยจั้ง กลับถึงในชั่วอึดใจ!
งูยักษ์ผลึกกาฬเบิกตากว้าง จดจ้องบริเวณหนึ่งด้วยความหวั่นวิตก มันเพิ่งแผ่เปลวไฟประหนึ่งผลึกหินสีดำออกมา ลำแสงสีขาวที่พุ่งพรวดมาก็กลายเป็นเส้นสีขาวเจิดจ้า กะพริบหายไป
ศีรษะขนาดใหญ่ของงูยักษ์ขาดสะบั้น โลหิตกลายเป็นฝนเพลิงทะลักออกมา ลมหายใจดับสูญ
ม่อไห่มองแผ่นหลังที่มีปีกยืนตระหง่านกลางเวหา อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก
ไหนล่ะแผนการที่ที่ตกลงกัน รอจังหวะลงมือที่ว่าล่ะ
เจ้าทำเช่นนี้ทำให้ข้ากระอักกระอ่วนยิ่งนัก!
อันหลินหันหลังกลับมาถามยิ้มๆ ว่า “เป็นอย่างไร ลงมือฉับไวของข้าพอใช้ได้ไหม”
มุมปากของม่อไห่กระตุกยิกๆ จากนั้นก็พยักหน้าอย่างนับถือชื่นชม “สหายอันหลิน เจ้าวางมาดเท่ได้…รวดเร็วฉับไว ข้าน้อยนับถือ!”
