เยียนกับสวีเสี่ยวหลานพูดคุยฮาเฮตรงเข้าไปในสำนัก ส่วนอันหลินขี่ต้าไป๋ตามหลัง
ระหว่างทาง ศิษย์ทั้งหลายในสำนักพากันเหลียวมอง
คนส่วนใหญ่มองหญิงงามสองคนนั้น และมีบางส่วนบอกว่าอันหลินดูคุ้นหน้าคุ้นตา สุนัขตัวนั้นยิ่งคุ้นไปกันใหญ่ สุดท้ายเมื่อเห็นวานรที่อัปลักษณ์ตัวนั้น ก็กระจ่างใจโดยพลัน
ให้ตายสิ! นี่มันเจ้าชั่วอันที่ลักพาตัวเทพธิดาสวีเสี่ยวหลานของพวกเราไปไม่ใช่หรือ!
จากนั้นอันหลินก็ได้รับสายตามาดร้ายอยู่บ่อยครั้ง มันทำให้เขาเคลิบเคลิ้มยิ่งนัก คิดในใจว่าถ้ามีตัวร้ายโผล่มาท้าทายก็คงดี
เพราะหลังเขาบรรลุระดับแปลงจิตแล้ว ยังไม่ได้อวดความเท่เลย ต้องให้ลูกศิษย์ที่ตาไม่มีแววมาสร้างประสบการณ์ให้สิจึงจะถูก ไม่อย่างนั้นการบำเพ็ญเซียนจะไม่มีความภาคภูมิใจเลย
แต่ไม่เป็นไปตามหวัง ตลอดทางนอกจากสายตาที่ดูเจตนาร้ายของลูกศิษย์บางส่วนแล้ว ไม่มีเรื่องไม่คาดฝันอื่นๆ เกิดขึ้น
อันหลินเดินตามสวีเสี่ยวหลานไม่หยุด สุดท้ายก็เข้าสู่ชั้นในของสำนัก
พลังเพลิงที่ชวนให้ผ่อนคลายอย่างยิ่งถาโถมเข้ามา ทำให้เขาสบายไปทั้งตัว
สองข้างทางเป็นใบเมเปิลสีแดงฉานดุจเพลิง ดูแล้วสดใสเจิดจ้า สายลมอ่อนโชยผ่าน เห็นใบเมเปิลหลายใบพลิ้วไหวตามแรงลม ป
