ระหนึ่งภูตเพลิงที่ลุกโชน เริงระบำไปรอบๆ ช้าๆ
ปลายทางที่ถูกป่าเมเปิลครอบงำ มีหอสีขาวสูงสิบจั้งหลังหนึ่ง โบราณโอฬาร กลิ่นอายพลังงานจางๆ รายล้อม ประดุจสัตว์ตัวเขื่องนอนหมอบ ชวนให้เกิดความยำเกรง
“ศิษย์น้อง ข้าจะไปรอเจ้าที่โรงพิธี” หลานเยียนโบกมือลา
อันหลินรู้ว่าโรงพิธีของสำนักวิหคชาดมีหินเพลิงเทวะบรรลุธรรม สวีเสี่ยวหลานอยากกระตุ้นพลังส่วนตน ที่แห่งนั้นจะมีประโยชน์อย่างมาก
“เดี๋ยวผู้อาวุโสจูหยวนโจวจะเป็นคนจัดการเรื่องของเจ้า เขานิสัยไม่ค่อยดี เจ้าอย่าลืมสำรวมหน่อยละ” สวีเสี่ยวหลานหันหน้ากระซิบกับอันหลิน
“ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรที่ซาลาเปาหนึ่งเข่งจะแก้ไขไม่ได้ หากว่ามี งั้นก็สิบเข่ง!” อันหลินพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ
สวีเสี่ยวหลานกลอกตา “ถ้ายั่วโมโหผู้อาวุโสจูจริง คิดว่าซาลาเปาร้อยเข่งก็ไม่พอ!”
ไม่นานทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในหอ ยืนอยู่หน้าประตูของชั้นบนสุด
ลูกศิษย์ที่สวมชุดแดงสองคนยืนอยู่ด้านนอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ไม่วอกแวก แผ่รัศมีอันทรงพลัง เมื่อเห็นพวกอันหลินมาก็ไม่เหลียวแลเลยสักนิด
สวีเสี่ยวหลานคำนับอย่างนอบน้อมหน้าประตู “สวีเสี่ยวหลานแห่งสำนักวิหคชาดขอเข้าพบผู้อาวุโสจู”
“ฮ่าๆ ที่แท้ก็เสี่ยวหลานเองหรือ
