วุโสจูแล้วฮึดฮัดเบาๆ “ข้าเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกว่า ของเก็บในแหวนมิติยังเน่าเสียได้…”
“อืม…” ผู้อาวุโสจูหน้าแดง สะบัดแขนเสื้อ พูดเสียงดังว่า “เรื่องของสหายอันหลิน ข้ารับผิดชอบเอง ไม่ต้องมอบซาลาเปาให้เจ้าสำนักหรอก!”
อันหลินได้ยินบทสนทนา จู่ๆ ก็รู้สึกว่าข้อมูลมากมายเกินไป
หลานสาว พี่ใหญ่งั้นเหรอ
ถึงว่าก่อนหน้านี้เขาคิดว่าวิธีการสนทนาของสวีเสี่ยวหลานกับผู้อาวุโสจูค่อนข้างประหลาด ที่แท้ทั้งสองคนก็เป็นญาติกันนี่เอง! แม้แต่เจ้าสำนักก็เป็นอาของสวีเสี่ยวหลาน!
อันหลินอดแหงนหน้ามองฟ้าแล้วถอนหายใจไม่ได้
ในสังคมวัตถุนิยม ไปที่ไหน ก็มักจะเจอกับกลุ่มเด็กเส้น อัจฉริยะที่บริสุทธิ์อย่างเขาพบเจอได้ไม่มากแล้ว
