ม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดกับคนคนนี้ หยิบซาลาเปายี่สิบเข่งออกจากแหวนมิติ
ผ่าง
ซาลาเปายี่สิบเข่งวางซ้อนกันบนพื้นอย่างเป็นระเบียบจนสูงเสียดเพดานแล้ว
ผู้อาวุโสจูเห็นซาลาเปาที่กองกันสูงก็กะพริบดวงตาที่สับสนปริบๆ “เสี่ยวหลานนี่เจ้า…”
“นี่เป็นของฝากที่อันหลินนำมาฝากผู้อาวุโสอย่างท่านโดยเฉพาะ สิบเข่งของท่าน อีกสิบเข่งเอาไปให้เจ้าสำนัก!” สวีเสี่ยวหลานพูดอย่างไม่พอใจ
ผู้อาวุโสจูได้ฟังก็หัวเราะร่วน “สหายอันหลินช่างเป็นคนสนุกเสียจริง ข้าเพิ่งเคยเห็นคนให้ซาลาเปาเป็นของฝากครั้งแรก ได้เลย ข้าจะลองชิมดู”
เขาส่ายหน้า ไม่ตำหนิว่าผู้น้อยไม่รู้ความ มองเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น
ผู้อาวุโสจูกัดซาลาเปาไปครึ่งลูกในคำเดียว กำลังจะชมตามมารยาทว่าอร่อย จู่ๆ ก็สั่นสะท้าน เคี้ยวอย่างบ้าคลั่ง…
เขามองอันหลินด้วยความตะลึง จากนั้นก็มองสวีเสี่ยวหลานที่นิ่งเฉยแล้วกินซาลาเปาต่อ
หนึ่งนาทีต่อมา ซาลาเปาหนึ่งเข่งก็ถูกกินจนเกลี้ยง
“หลานสาวคนดี พี่ใหญ่ไม่อยู่ในสำนัก ซาลาเปาพวกนี้ข้าจะเก็บไว้ก่อน จะได้ไม่เสียถ้าเก็บไว้นานเกินไป” ผู้อาวุโสจูหัวเราะคิกคัก นัยน์ตาเป็นประกาย เก็บซาลาเปาสิบเก้าเข่งใส่แหวนมิติทันที
สวีเสี่ยวหลานเหลือบมองผู้อา
