ี้เชื่อแล้วสินะ”
“ฮ่าๆ พวกเราก็แค่มุงดูที่นี่ ถือโอกาสดูสิว่าจะมีนักเรียนหน้าโง่เงินหนาคนไหนมาซื้อซาลาเปา”
…
ผู้คนวิจารณ์กันไม่ขาดสาย แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคำพูดที่ไม่เข้าใจถึงขั้นว่าถากถาง
อันหลินกำลังตั้งใจบังคับไฟอยู่อีกมุม ทำหูทวนลมกับถ้อยคำวิจารณ์พวกนั้น
เพราะเรื่องที่เขาชื่นชอบที่สุดก็คือ…ใช้ซาลาเปาตบหน้าคนพวกนั้น!
เขามั่นใจกับสิ่งนี้มาก เชื่อว่าอีกหนึ่งชั่วยามข้างหน้า ชาวจีนมุงเหล่านี้จะยิ้มไม่ออกแน่นอน
คนมากันเยอะขึ้นเรื่อยๆ หน้าประตูมีคนออกันร่วมพันคนโดยไม่รู้ตัว บางส่วนขำกับวิธีการนึ่งซาลาเปาที่พิลึกกึกกือ บางส่วนกลับตกใจกับราคาหนึ่งพันหินวิญญาณ
“ศิษย์พี่อันหลิน ไม่ว่าซาลาเปาของท่านจะเป็นอย่างไร ข้าก็จะซื้อแน่!”
“เทพอัน ท่านเป็นความเชื่อของพวกเรา ซาลาเปาต้าไป๋เมิน ข้าซื้อแน่!”
“หนึ่งพันหินวิญญาณจะเท่าใดกันเชียว ข้ายอมกินยาบำรุงผิวน้อยลงเม็ดหนึ่ง!”
แฟนคลับตัวยงก็มากันพร้อมหน้า ตะโกนสนับสนุนเสียงดัง
คนมีสติบางส่วนพากันส่ายหน้าถอนใจ แม้จะเล่าลือกันว่าซาลาเปาต้าไป๋เมินอร่อยอย่างยิ่ง แต่คงไม่ถึงขั้นเข่งละหนึ่งพันหินวิญญาณหรอกกระมัง มันเกินราคาที่ซาลาเปาควรเป็นไปไกลแล้ว
ขณะที่เสียงวิจารณ
