รือ
นักเรียนที่เหลือต่างก็หน้ามืด กะไม่เหลือให้คนอื่นเลยหรือ!
“คุณพระ เทพหลิวบ้าไปแล้ว มันหนึ่งแสนหินวิญญาณเชียวนะ!”
“เป็นไปไม่ได้ เทพหลิวน่าจะโฆษณาให้ศิษย์พี่อันหลิน”
“บ้านเจ้าโฆษณาด้วยการขายสินค้าของตัวเองให้คนคนเดียวทั้งหมดในครั้งเดียวหรือ ศิษย์พี่อันไม่ต้องหารายได้ ไม่ให้มวลชนคลุกคลีกับสินค้าของตัวเองหรือไง”
“…”
อันหลินจ้องหลิวเชียนฮ่วนที่เป็นคนแรกของแถวแล้วกลอกตา พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “จำกัดแค่คนละสองเข่ง!”
เมื่อสิ้นประโยคนี้ ฝูงชนก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
หลิวเชียนฮ่วนถลึงตาใส่อันหลิน “งั้นข้าขอสองเข่ง!”
“ข้าก็ขอสองเข่งเหมือนกัน” ชายคนหนึ่งพูดต่อข้างหลัง
“ข้าก็สองเข่งเหมือนกัน!” มีคนตะโกนขึ้น
“เถ้าแก่ ข้าขอสามเข่ง ข้าให้สี่พันหินวิญญาณ!” หญิงคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น
อันหลินเบะปาก “ข้าเป็นคนซื่อสัตย์ที่ทำการค้าอย่างสุจริต ต่อให้เจ้าเสนอราคาเข่งละหนึ่งหมื่น ข้าก็จะขายให้แค่สองเข่ง!”
ทุกคน “…”
ด้วยเหตุนี้ ภาพประหลาดจึงบังเกิดขึ้น
หากเป็นนักเรียนที่เข้าแถว มากกว่าร้อยละแปดสิบต่างก็ซื้อสองเข่ง!
กระทั่งสองเข่งสุดท้าย อันหลินตั้งใจว่าจะเก็บไว้กินเองไม่ขาย!
ซาลาเปาต้าไป๋เมินขายหมดภายในสิ
