บนาที นักเรียนหลายสิบคนที่เข้าแถวข้างหลังร้องไห้คร่ำครวญ เสียใจยิ่งนัก โทษตัวเองว่าทำไมไม่มาไวกว่านี้ ทำไมเชื่องช้าปานนี้
นักเรียนหลายร้อยคนที่มุงดูงงเป็นไก่ตาแตก
“พวกเขาเป็นหน้าม้าหรือไม่”
“เจ้าเคยหน้าม้าคนไหนไปเข้าแถวซื้อซาลาเปา พอไม่ได้แล้วเสนอราคาสองร้อยหินวิญญาณซื้อซาลาเปาลูกหนึ่งจากลูกค้าคนอื่นบ้าง”
“…”
ซาลาเปาเข่งหนึ่งมีสิบลูก ซาลาเปาลูกละสองร้อยหินวิญญาณ กลายเป็นซาลาเปาเข่งละสองพันหินวิญญาณ ราคาเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว มันทำเอาตะลึงกันถ้วนหน้า
ชายหนุ่มที่ไม่เชื่อคนหนึ่งวิ่งเข้าไปหานักเรียนที่ซื้อซาลาเปาหนึ่งเข่งแล้วเอ่ยว่า “สหาย ข้าอยากซื้อซาลาเปาลูกหนึ่งกับเจ้าด้วยราคาสองร้อยหินวิญญาณ”
นักเรียนคนนั้นแสยะยิ้ม “ฝันไปเถอะ!”
ชายคนนั้นชะงัก จากนั้นก็กัดฟันพูดว่า “สามร้อยหินวิญญาณ!”
“ก็ได้ เห็นแก่ที่เจ้าน่าสงสารเพราะไม่เคยกิน ขายให้เจ้าลูกหนึ่งแล้วกัน” นักเรียนคนนั้นเหลือบมองชายหนุ่ม ในที่สุดก็ตกปากรับคำ
ด้วยเหตุนี้ ชายหนุ่มจึงซื้อซาลาเปาลูกหนึ่งมาในราคาสามร้อยหินวิญญาณ
เพื่อนของชายหนุ่มหัวเราะลั่นอยู่อีกมุม “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทำเรื่องที่โง่เง่าเช่นนี้ ติดกระแสความขาดสติมาหรือไง ฮ่าๆ ๆ…”
ชายหนุ่มลู
