บซาลาเปาสีขาวนุ่ม ฝืนพูดว่า “ข้าแค่อยากเปิดโปงกลโกงของการขายซาลาเปาครั้งนี้! ข้าเพียงแค่จ่ายเงินเพื่อความจริง เจ้าจะไปรู้อะไร!”
ชายหนุ่มพูดพลางกัดซาลาเปาไปคำหนึ่ง
ชั่ววินาทีนั้น เขาร้องไห้ “ฮือ…ในโลกนี้มีซาลาเปาที่โอชารสปานนี้อยู่ด้วยหรือ…ทำไมเมื่อครู่ข้าไม่เข้าแถว ข้าเสียใจ…”
ชายหนุ่มกินไปร้องไห้ไป ผองเพื่อนมองดูด้วยความตะลึงพรึงเพริด
เหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกันเกิดขึ้นในกลุ่มคนอย่างต่อเนื่อง ชื่อเสียงของซาลาเปาต้าไป๋เมินเริ่มแพร่กระจาย โดยเฉพาะนักเรียนที่ไม่เชื่อถากถางเหน็บแนมในตอนแรก หลังได้กินซาลาเปาก็อาการแย่ ทั้งอับอาย รู้สึกผิด และอยากกินอีก
อันหลินเก็บกระทะก้นแบนเงียบๆ ออกจากกลุ่มคน ไม่เปิดเผยชื่อและวีรกรรม
ทำไมเขาขายไม่เยอะ แถมยังจำกัดจำนวนการซื้อด้วย ก็เพื่อกลยุทธ์กระตุ้นความอยาก มีแต่วิธีนี้ ธุรกิจซาลาเปาของเขาถึงจะดำเนินอย่างยาวนานได้!
วันต่อมา อันหลินก็มาตั้งแผงที่หน้าประตูเขตบ้านพักแต่เช้าตรู่
ครั้งนี้นักเรียนมารวมตัวกันร่วมพันคน!
อันหลินไม่พูดพร่ำทำเพลง วางป้ายราคาลงตรงหน้าซาลาเปาร้อยเข่ง
‘ซาลาเปาต้าไป๋เมิน เข่งละหนึ่งพันสองร้อยหินวิญญาณ จำกัดคนละสองเข่ง!’
ผู้คนแตกตื่นอีกครั้งท
