เป็น!
ต่อมา สาวน้อยนักเวทก็ลืมการเล่นเกมไป จมดิ่งกับการกินซาลาเปา
ศิษย์พี่ถังเห็นความหวังในชีวิตเพราะการกินซาลาเปา
หยินสี่ได้รับแรงบันดาลใจจากการกินซาลาเปา ยาเซียนควรจะเป็นเหมือนซาลาเปา ไม่ได้มีแค่มูลค่าการใช้สอย ต้องให้ความสำคัญกับรสสัมผัสและรสชาติด้วย เช่นนี้จึงจะกระตุ้นให้ผู้คนมีความชอบในยาเซียน…
อันหลินแจกจ่ายซาลาเปาให้นักเรียนห้องอื่น ให้แค่คนละลูกเดียว เข่งหนึ่งมีเพียงสิบลูก
เมื่อนักเรียนเหล่านั้นอยากกินอีก อันหลินจะพูดว่า พรุ่งนี้จะขายซาลาเปา นักเรียนที่อยากกินซาลาเปาไปซื้อเองได้
ด้วยเหตุนี้ เรื่องนี้จึงค่อยๆ ลุกลามไป…
“นี่ เจ้าได้ยินหรือไม่ เทพอันจะขายซาลาเปาในสำนัก!”
“อะไรนะ ขายซาลาเปาหรือ เจ้าไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม เขาจะทำอะไรกันแน่”
“ขายซาลาเปาจริงๆ ข้าได้ยินศิษย์พี่หญิงคนหนึ่งบอกว่า ซาลาเปาของเขาอร่อยมาก!”
“จริงหรือ งั้นข้าต้องไปลองแล้ว อย่างไรเสียช่วงนี้ก็ว่างเว้น รู้ที่ขายหรือไม่”
“ได้ยินว่าอยู่ที่หน้าประตูของเขตบ้านพักชั้นปีที่สาม”
…
“รู้เรื่องหรือยัง ศิษย์น้องอันหลินจะขายซาลาเปา!”
“คุณพระ! พฤติกรรมของศิษย์พี่อันหลินส่อแววประหลาดตั้งแต่ศึกแห่งอิสรภาพ ตอนนี้มาขายซาลาเปา! เจ้าว่า
