ะห์แสงก็เพียงพอแล้ว”
“พี่อัน ข้าจะจองอาหารของวันพรุ่งนี้!” ดวงตาของเจ้าอัปลักษณ์ดุจโคมไฟ ฉวยโอกาสก่อนใคร
“ถ้าพรุ่งนี้เสี่ยวหลานไม่ให้ข้าทำอาหารให้ ก็จะเก็บไว้พิจารณา” อันหลินพยักหน้า
ต้าไป๋สั่นสะท้าน รู้ว่าพลาดโอกาสไปแล้ว แต่เมื่อฉุกคิดขึ้นได้ จู่ๆ ดวงตาก็พลันเป็นประกาย “พี่อัน หลังสวีเสี่ยวหลานกินไก่เสร็จ ยังมีกระดูกเหลือไม่ใช่หรือไง อย่าทิ้งกระดูก เก็บไว้ให้ข้ากิน! โฮ่ง!”
อันหลิน “…”
ครึ่งชั่วยามต่อมา
อันหลินหยิบฝามาปิดจานอาหารอย่างระมัดระวังแล้วเดินไปยังบ้านพักที่อยู่ข้างๆ
เขาจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้สวีเสี่ยวลหาน ทำลายช่องว่างระหว่างทั้งคู่โดยสิ้นเชิง!
ติ๊งหน่อง…
หญิงสาวคนหนึ่งเปิดประตูออก เมื่อเห็นชายหนุ่มยกจานอาหาร ใบหน้างามสะคราญก็มีความประหลาดใจปรากฏ
“ฮาย เซียนหญิงหลานหลาน กินข้าวหรือยัง”
“กินแล้ว”
“…”
อันหลินปาดเหงื่อ ให้ตายสิ พล็อตไม่ถูกนี่นา…
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาหารไม่ใช่เหรอ
เซอร์ไพรส์ของเราจะทำอย่างไรดี ไก่อบโค้กของเราจะทำอย่างไร!
“กิน…อีกมื้อดีไหม” อันหลินมองสวีเสี่ยวหลาน เอ่ยเสียงละห้อย
สวีเสี่ยวหลานมองจานในมืออันหลิน กะพริบตาปริบๆ ถามว่า “เจ้าทำเองหรือ”
“ใช่ วางใจได้ อร่อยมากนะ” อ
