่อนคลาย
อันหลินกะพริบตาปริบๆ “แล้วเรื่องเดิมพัน…”
“เจ้าโง่หรือไง…ข้าเรียกเจ้ามากิน แน่นอนว่าข้าให้อภัยเจ้าแล้ว ไม่อย่างนั้นข้าจะทำใจแบ่งไก่พญาหงส์ที่เลิศรสปานนี้ให้เจ้าได้หรือ”
“อา! ข้าว่าแล้วเซียนหญิงหลานหลานดีที่สุด! ชื่อที่เจ้าตั้งให้อาหารจานนี้ก็ไพเราะ ไก่พญาหงส์น่าฟังกว่าไก่อบโค้กเป็นร้อยเท่า!”
“อย่าพล่ามให้มาก! รีบกินเถอะ ไม่อย่างนั้นข้าจะกินหมดแล้วนะ”
“ได้เลย งั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้วนะ!”
ด้วยเหตุนี้ ในที่สุดความบาดหมางทั้งปวงของทั้งคู่ก็มลายหายไป คืนดีกันอีกครั้งเพราะไก่หนึ่งตัว…
