เปื้อนน้ำมัน แก้มขาวผ่องป่องนูน เคี้ยวไม่หยุด ดวงตาสุกใสดุจวารินยามสารทจ้องอันหลินแล้วอุทานว่า “เจ้าคงไม่ได้จับพญาหงส์มาปรุงให้ข้ากินหรอกนะ ไก่อบโค้กจะมีรสเช่นนี้ได้อย่างไร!”
อันหลินกลอกตา “เจ้าเคยเห็นพญาหงส์ตัวเล็กแบบนี้หรือ”
สวีเสี่ยวหลานยิ้มแหยแล้วลงมือกินต่อ
จากนั้นนางก็เงยหน้ามองอันหลินกะทันหัน ขบคิดแล้วขยับจานไปทางอันหลินเล็กน้อย “มากินด้วยกันสิ”
อันหลินได้ฟังก็ดีใจ ดมกลิ่นหอมที่เย้ายวนใจ อยากกินมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าสวีเสี่ยวหลานจะเอาใจใส่ขนาดนี้ จึงขยับตะเกียบทันที
จู่ๆ สองมือของเขาก็ชะงัก เกือบไปแล้ว!
“ฮึ่ย ยังดีข้าฉลาด เกือบหลงกลเจ้าแล้ว!” อันหลินมองสวีเสี่ยวหลาน พูดอย่างกระหยิ่มใจว่า “เดิมพันกันว่าเจ้าต้องกินอาหารจานนี้ให้หมด ถ้าข้ากิน ก็เท่ากับว่าเจ้าไม่ได้กินจานนี้จนหมด งั้นข้าก็แพ้น่ะสิ ฮ่าๆ ๆ…คิดจะหลอกให้ข้าหลงกล เจ้ายังอ่อนหัดไปหมื่นปี!”
สวีเสี่ยวหลานเหลือบมองอันหลินอย่างประหลาดใจ สุดท้ายก็อดขำพรืดออกมาไม่ได้
“เฮ้อ เจ้าอย่าตลกแบบนี้ได้ไหม ข้าบอกให้เจ้ากิน เจ้าก็กินสิ” นางยิ้มจนตาหยี ดุจดอกท้อต้องลมวสันต์ และเหมือนดวงตะวันในหน้าหนาว ชวนให้รู้สึกอบอุ่นผ
