ก่อน พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ พูดด้วยรอยยิ้มว่า “แหะๆ สำคัญที่รสชาติ ทักษะต่ำต้อยพวกนี้ช่างน่าขายหน้า”
สวีเสี่ยวหลานตื่นจากภวังค์ จ้องมองไก่อบโค้กตรงหน้า สลับกับมองอันหลินที่มีสีหน้าเรียบเฉย ในใจเกิดความคิดที่ว่าเขากำลังวางมาดแท้ๆ แต่ก็เท่มากเช่นกัน
“มา มาลองชิมดูหน่อย รับรองว่าเจ้าหยุดไม่ได้แน่”
อันหลินประสานมือบนโต๊ะ กล่าวด้วยความคาดหวัง
สวีเสี่ยวหลานผงกศีรษะ หยิบตะเกียบขึ้นคีบเนื้อไก่ที่สีสันฉูดฉาดเข้าปาก
ชั่ววินาทีที่เคี้ยว รสชาติที่อร่อยล้ำก็ระเบิดในโพรงปาก ทำให้นางรู้สึกสบายไปทั้งตัวประหนึ่งวิญญาณหลุดออกจากร่าง
อร่อย!
นี่เป็นความรู้สึกแรกของสวีเสี่ยวหลาน
นางคีบเนื้อไก่ชิ้นที่สองตามสัญชาตญาณปานควบคุมตัวเองไม่ได้
อร่อยสุดๆ!
นี่เป็นความรู้สึกที่สองของสวีเสี่ยวหลาน
สวีเสี่ยวหลานตะลึงงัน กินพลางอุทานในใจ
คุณพระ! ในปฐพีมีอาหารที่รสโอชาเช่นนี้ด้วยหรือ!
อันหลินมองสวีเสี่ยวหลานที่ขยับตะเกียบไม่หยุดแล้วยิ้มอย่างพอใจ
กลิ่นหอมตลบฟุ้งเต็มห้อง ไก่อบโค้กยั่วยวนใจยิ่งนัก หากเขาไม่หวังให้สวีเสี่ยวหลานให้อภัยเขา เขาคงกระโจนเข้าไปสวาปามนานแล้ว
ภาพลักษณ์การกินของสวีเสี่ยวหลานไม่สง่างามเป็นครั้งแรก ปาก
