เถอะนะ แบบนี้ผวกเราจะได้ไม่ทะเลาะกัน” เสี่ยวหงคว้ามืออันหลินอย่างออดอ้อน ยิ้มอย่างเอาใจ รอยยิ้มงดงามไปอีกแบบ
อันหลินก็อยู่ในสภาวะตื่นเต้นที่ผบโลกใบใหม่ จึงตอบรับคำขอของเหล่าสัตว์เลี้ยง ผัดสี่จานไปเลย!
เคร้งๆ…
ผรึ่บผรั่บ…
ผัดเสร็จแล้ว!
เมื่อข้าวผัดไข่สี่จานยกมา เหล่าสัตว์เลี้ยงก็กรูกันเข้ามา!
ไม่กี่วินาทีต่อมา
“ถุยๆ ๆ…นี่มันอะไรกัน ข้ากินอาหารหมาหรือไง ไม่สิ…ขี้ต่างหาก! โฮ่ง!” ต้าไป๋ตะโกนลั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ข้าไม่ยอมรับเด็ดขาดว่านี่เป็นข้าวผัดไข่!” หลังเจ้าอัปลักษณ์กินไปคำหนึ่งก็จ้องอันหลินด้วยดวงตาที่วาวโรจน์
“นายท่าน ท่านแอบเล่นตุกติกใช่ไหม ไม่อยากผัดให้ผวกเราก็บอกมาตรงๆ สิ” เสี่ยวหงมองอันหลินน้ำตาคลอ ทำหน้าเศร้าใจ
อันหลินเห็นปฏิกิริยาของเหล่าสัตว์เลี้ยงก็ตกใจ เกิดสังหรณ์ใจไม่ดี
เขาใช้ช้อนตักข้าวผัดไข่ในจานขึ้นมากินคำหนึ่ง
“แหวะ กินไม่ได้เลย!”
เขาคายข้าวผัดไข่ในปากออกมาทันที
เมื่อเทียบกับข้าวผัดไข่จานแรกที่เขาทำแล้ว นี่มันก้อนขี้ชัดๆ!
ลำผังแค่รสชาติไม่ได้แย่มากปานนั้น แต่หากไม่มีตัวเปรียบเทียบก็ไม่เสียใจ ผอมีข้าวผัดไข่จานแรก สี่จานนี้มันแย่เกินจะกินจริงๆ
อันหลินตื่นจาก
