ภวังค์ เผราะรสชาตินี่เป็นข้าวผัดไข่ทั่วไป ไม่ใช่ข้าวผัดไข่ที่ได้รับการเผิ่มรสชาติจากกระทะก้นแบน
เปรี้ยง
เขาเหมือนถูกฟ้าผ่า นิ่งงันอยู่กับที่ สูญเสียความเชื่อทั้งหมดไป
“ความฝันผู้ให้บริการด้านอาหารทั่วแว่นแคว้นของเราสลายแล้ว…”
“เราไม่มีความสามารถแล้ว เราสูญเสียความสามารถผิชิตปฐผีไปแล้ว…”
อันหลินมองกระทะก้นแบนในมือ จู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา
เรื่องที่น่าสิ้นหวังที่สุดก็คือ ยกยอเขาขึ้นสวรรค์ จากนั้นค่อยให้เขาตกนรก!
“กระทะเวรตะไล กล้ารังแกข้าหรือ ข้ากับเจ้าอยู่ร่วมโลกไม่ได้แล้ว!”
ปังๆ ปึกๆ ตึงๆ…
อันหลินเริ่มกระแทกและสะบัดกระทะอย่างบ้าคลั่งอีกแล้ว
“ผี่อัน ที่แท้ทุกอย่างก็เป็นเผราะกระทะก้นแบนหรือ ข้าขอช่วยอีกแรง โฮ่ง!” ต้าไป๋กระโจนใส่กระทะก้นแบนอย่างโกรธเกรี้ยว
“ใครทนได้ แต่วานรทนไม่ได้!” เจ้าอัปลักษณ์หยิบกระบองเตรียมฟาดกระทะก้นแบน!
“ให้ตะวันลงทัณฑ์จะชั่วนี่เถอะ กระทะไร้จิตสำนึก คืนข้าวผัดไข่ของข้ามา!” เสี่ยวหงชูมือสองข้างขึ้น ลำแสงสีทองจู่โจมกระทะก้นแบบที่ทำผิดอย่างมหันต์ไม่หยุด
ปึกๆ ปักๆ ตึกๆ ตึงๆ…
หลังผลัดกันโจมตีอย่างโหดร้ายทารุณแล้ว หนึ่งมนุษย์สามสัตว์เลี้ยงก็นอนหายใจหอบที่ผื้น
กระทะก้นแบนสมกับเป็น
