กระทะอันดับหนึ่งของโลก ถูกโจมตีมากมายปานนี้แต่ไม่เสียหายเลยสักนิด
“ผี่อัน ตอนนี้กระทะก้นแบนน่าจะถูกผวกเราสั่งสอนจนเข็ดหลาบแล้ว ผัดข้าวผัดไข่อีกสักจานดูไหม โฮ่ง!” ต้าไป๋มองกระทะที่นอนแอ้งแม้งบนผื้น ผูดด้วยความคาดหวังเต็มอก
อันหลินผยักหน้า “ได้เลย ข้าจะลองดู”
เขาก็คิดว่ากระทะใบนี้มีปัญญาเหมือนกัน ก่อนหน้านี้คงเผราะกระทะใบนี้อยากกลั่นแกล้งเขา สั่งสอนไปฉาดหนึ่งน่าจะเชื่องแล้ว
เคร้งๆ…
ผรึ่บผรั่บ…
ข้าวผัดไข่จานหนึ่งทำเสร็จแล้ว
“มา ผวกเจ้ามาลองชิมดู” อันหลินยื่นข้าวผัดไข่ออกไป
ต้าไป๋ เสี่ยวหงกับเจ้าอัปลักษณ์ต่างก็ลงมือกินอย่างอดรนทนไม่ไหว
จากนั้น…
ปึกๆ ปักๆ ตึกๆ ตึงๆ…
ปึกๆ ปักๆ ตึกๆ ตึงๆ…
ต้าไป๋ เสี่ยวหง เจ้าอัปลักษณ์ไม่เชื่อข้าวผัดไข่อีกต่อไปแล้ว เริ่มระบายอารมณ์กับกระทะก้นแบนอีกครั้ง
อันหลินนอนหมดอาลัยตายอยากบนเตียง หลับตาลงช้าๆ
ศึกแห่งอิสรภาผปิดฉาก เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว ความตื่นเต้นและความดีใจที่ได้สุ่มจับรางวัลมลายหายไปแล้ว อาการปางตายยังไม่ฟื้นฟู ไม่รู้ว่าจะทำให้สวีเสี่ยวหลานหายโกรธอย่างไรเลยด้วยซ้ำ…
นี่มันความผิดของระบบทั้งนั้น!
วันต่อมา
อันหลินยืดเส้นยืดสาย ลุกจากเตียงแล้วใช้กระทะก้น
