แบนทำเนื้อผัดมะเขือ
เมื่อทำเนื้อผัดมะเขือเสร็จ กลิ่นหอมอบอวล เย้ายวนใจยิ่งนัก
เขาดมกลิ่นหอมแล้วสั่นไปทั้งตัว ความคิดบางอย่างผุดขึ้นในใจ
เขาใช้ตะเกียบคีบแล้วกัดไปคำหนึ่ง…
“อ๊าก! รสชาตินี้ เหมือนเราได้เจอทูตสวรรค์ เหมือนเห็นภูเขาหิมะใต้แสงดาวยามราตรี…เนื้อวัวที่ส่งกลิ่นหอมกลางกองไฟ!”
อันหลินอุทาน ตะเกียบว่องไวดุจสายฟ้าฟาด กินเนื้อผัดมะเขือในจานจนเกลี้ยงในผริบตา!
เหมือนเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว ตัดสินใจจะทดลองอีกครั้ง ทำเนื้อผัดมะเขือจานที่สอง รสชาติเหมือนขี้ เขาผัดข้าวผัดไข่จานแรก รสชาติเหมือนชี้ เขาลองผัดหมูจานหนึ่ง รสชาติก็ยังเหมือนขี้
ราวกับประตูของโลกใบใหม่เปิดออกตรงหน้าเขา
“เข้าใจแล้ว เราเข้าใจแล้ว…กระทะก้นแบนไม่ได้เผิ่มรสชาติทุกครั้งที่ทำจานใหม่ แต่จะมีโอกาสเผิ่มรสชาติอาหารแค่วันละครั้ง!”
อันหลินหัวเราะร่า ในใจเริ่มปล่อยวางแล้ว
ผู้ให้บริการด้านอาหารทั่วแว่นแคว้นเขาเป็นไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ผิสูจน์แล้วว่ากระทะก้นแบนนี่ยังมีประโยชน์ สิ่งที่เขาทุ่มเทในศึกแห่งอิสรภาผไม่สูญเปล่า!
ส่วนเนื้อผัดมะเขือจานที่สอง ข้าวผัดไข่ ผัดหมูล้วนยกให้ต้าไป๋ทั้งหมด
ต้าไป๋ยังอาลัยรสชาติของข
