ารกระทำที่ไร้สมองแบบนี้ ระบบยังมีหน้ากระทำด้วยเหรอ!
“ให้ตายสิ กระทะบ้า กระทะเวรตะไล! เราพยายามไปมากมายปานนี้เพื่อนอะไร แม้แต่เสี่ยวหลานยังรังเกียจเรา ผลปรากฏว่าได้กระทะบ้าๆ นี่มา!” เสียงดังปึงปังแว่วมาจากห้องครัว พร้อมกับเสียงตวาดของอันหลิน
เจ้าอัปลักษณ์ทำหน้างุนงง “พี่อันหลินใส่อารมณ์กับกระทะก้นแบบทำไมกัน”
ต้าไป๋นอนแผ่บนเบาะฟางอย่างเกียจคร้าน เมื่อได้ยินก็ลืมตาปรือปรอย “พี่อันน่าจะโดนสวีเสี่ยวหลานทิ้ง ไม่มีที่ระบายอารมณ์ ก็เลยมาใส่อารมณ์กับกระทะ…”
เจ้าอัปลักษณ์ไม่เข้าใจความนัยที่แฝงในคำพูด ทำได้เพียงพยักหน้างงๆ
“อาหารที่หอมกรุ่น เด็กน้อยชื่นชอบนัก กินเกลี้ยงไม่ทิ้งขว้าง ยะฮู้ ยะฮู้กินอร่อย…” เสี่ยวหงโยกศีรษะแดงฉานไปมาริมหน้าต่าง ร้องเพลงพลางสังเคราะห์แสงไปด้วย
“พี่อันเพิ่งรบมา เมื่อครู่เปื้อนเลือดกลับมา ไม่ต้องพักรักษาตัวก่อนหรือ” เจ้าอัปลักษณ์ยังคงห่วงกังวล
ต้าไป๋หาวหวอดๆ “ไม่ต้องห่วง พี่อันเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าแมลงสาบ อาการแค่นี้ไม่มีปัญหาหรอก...”
ต้าไป๋พูดพลางหลับตาลงช้าๆ นอนหลับต่อไป
จู่ๆ ก็มีเสียงผัดกับข้าวดังมาจากห้องครัว
“ให้ตายสิ ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้สักรางวัล หากไม่ได้ใช้ข้าค
