งไม่สบายใจ หวังว่ากระทะบ้าๆ จะทนการปรุงอาหารด้วยเพลิงเทวะของเราได้!” เสียงตวาดของอันหลินแว่วมาจากครัว
“เสร็จกัน พี่อันบ้าไปแล้วจริงๆ ถึงได้ปะทะอารมณ์กับกระทะ” ดวงตาสุกใสของเจ้าอัปลักษณ์เปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจ แต่กลับไม่รู้ว่าควรปลอบใจอย่างไร
ไม่รู้ว่ากลิ่นหอมกรุ่นของไข่ลอดออกมาจากครัวตั้งแต่เมื่อใด
เจ้าอัปลักษณ์นิ่งงันกับที่ ต้าไป๋สะดุ้งตื่นทันควัน เสี่ยวหงหยุดร้องเพลง
กลิ่นนี้มัน…
หอมจังเลย!
“คุณพระ ข้ารู้แค่ว่าปิ้งย่างของพี่อันไม่เลว ทำไมทำกับข้าวถึงได้หอมปานนี้ด้วยเล่า โฮ่ง!” ต้าไป๋อุทาน
“ไม่คิดเลยว่าในปฐพีนี้ จะมีอาหารที่ทำให้ข้าหวั่นไหวขณะที่กำลังสังเคราะห์แสงได้ด้วย!” เสี่ยวหงเอ่ยเสียงหวาน
เจ้าอัปลักษณ์ไม่พูดอะไร พุ่งเข้าห้องครัวทันที
ต้าไป๋เห็นดังนั้นก็ร้องเสียงหลง “อย่าคิดจะแย่งของกินกับข้า น้องสาม ข้าเป็นพี่ไป๋ของเจ้า ตามศักดิ์แล้วข้าต้องมาก่อน!”
“ตามศักดิ์แล้วต้องข้าก่อนต่างหาก!” เสี่ยวหงแปลงร่างเป็นหญิงชุดแดง พุ่งเข้าห้องครัว
พอเข้าห้องครัว เหล่าสัตว์เลี้ยงก็เห็นอาหารทองอร่ามที่เพิ่งผัดเสร็จ
อันหลินมองอาหารบนจาน มือยังถือตะหลิวอยู่ ตกอยู่ในความเงียบงันอย่างยาวนาน
ต้าไป๋