สูดหายใจเข้าลึก ชี้อาหารพวกนี้พลางถามว่า “พี่อัน นี่อะไรหรือ”
อันหลินตอบนิ่งๆ ว่า “ข้าวผัดไข่”
“ไม่มีทาง!”
ต้าไป๋ เจ้าอัปลักษณ์ และเสี่ยวหงอุทานลั่นพร้อมกัน
ทำไมข้าวผัดไข่ถึงได้มีสีทองอร่ามแบบนี้!
ทำไมข้าวผัดไข่ถึงได้ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจถึงปานนี้!
“ไม่ว่าพวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่ มันก็คือข้าวผัดไข่ ผัดจากไข่ไก่ธรรมดา ข้าวธรรมดาๆ ของโรงอาหาร” อันหลินพูดต่อ
เสี่ยวหงหยิบช้อนออกมา ตักข้าวผัดไข่กินคำหนึ่ง
“โอ้…รสชาตินี้มัน…สวรรค์!”
ร่างของเสี่ยวหงอ่อนยวบ ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ ตื่นเต้นจนต้องอุทาน
“ตาข้าแล้วๆ โฮ่ง!”
ต้าไป๋ก็หยิบช้อนออกมาอย่างตื่นเต้นเช่นกัน กินไปคำหนึ่งแล้วนิ่งไปทันที
จากนั้นดวงตาก็เป็นประกาย อ้าปากกว้างจะเข้าใกล้จานใบนั้น หมายจะเขมือบข้าวผัดไข่ในจานลงท้องให้หมดเกลี้ยง!
เพี๊ยะ
เจ้าอัปลักษณ์ตบต้าไป๋กระเด็น
มันหยิบช้อนออกมากินไปคำหนึ่ง จากนั้นก็แน่นิ่งไปปานโดนฟ้าผ่า
“รสชาตินี้มัน…มีความสุขยิ่งกว่ารสชาติของแม่เสียอีก...”
น้ำตาไหลออกจากดวงตาประดุจโคมไฟของเจ้าอัปลักษณ์ ร้องไห้เสียแล้ว
อันหลินกินข้าวผัดไข่ไปคำหนึ่งก่อนแล้ว จึงเข้าใจดีว่าทำไมเหล่าสัตว์เลี้ยงถึงแสดงท่าทีแบบนี้
มันเป็นเพราะข้าว
