“ฮะ สหายอันหลินไม่ได้ทำผิดต่อข้านี่นา…แต่โอกาสที่จะพาข้าฝึกกระบี่นั้นหายาก ข้าขอรับไว้ก่อนแล้วกัน!” เมื่อซูเฉี่ยนอวิ๋นได้ยินประโยคนี้ก็ดีใจยิ่งแล้ว ใบหน้างามเกลี้ยงเกลาแดงเรื่อ
อันหลินพอใจมาก ในที่สุดจดหมายลับของซูซิ่นก็ได้ใช้งานแล้ว
สีหน้าของสวีเสี่ยวหลานเย็นชากว่าเดิม
อันหลินมองถังซีเหมินแล้วโพล่งขึ้นมาทันทีว่า “ศิษย์พี่ถัง ข้าให้ท่านห้าหมื่นหินวิญญาณ”
ถังซีเหมินแน่นหน้าอก พูดอย่างมีน้ำโหว่า “สหายอันหลิน นี่เจ้าตะเพิดขอทานหรือไง ข้าเป็นคนที่ตื้นเขินปานนั้นหรือ!”
“หนึ่งแสนหินวิญญาณ” อันหลินเอ่ยอย่างจริงจัง
“ค่อยน่าฟังหน่อย” ถังซีเหมินยิ้มแย้ม
อันหลิน “…”
ทุกคน “…”
จากนั้นอันหลินก็หันมองเซวียนหยวนเฉิง เขามองชายหนุ่มที่รูปหล่อพ่อรวย ไม่ขาดแคลนอะไร ไม่มีข้อบกพร่อง ก็ปวดหัวขึ้นมาทันที “พี่เฉิง ข้ากับเจ้ามีมิตรภาพที่ดีต่อกัน…”
เซวียนหยวนเฉิงยิ้มอ่อนโยน “สิ่งของชดใช้น่ะไม่ต้องหรอก ในเมื่อเจ้าสำนึกผิด ข้าก็ต้องให้อภัยเจ้าอยู่แล้ว”
อันหลินซาบซึ้งใจนัก นัยน์ตาแดงก่ำ มองชายหนุ่มที่อารีตนปานนี้ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
ดูสิ…อะไรคือรักแท้ แบบนี้สิรักแท้!
สุดท้ายอันหลินก็เบือนสายตามองสวีเสี่ยวหลาน ลอบกลื
