ไฟสีทองกะพริบผ่าน เลือดแดงฉานสาดกระจาย
“ขอบใจนะ” อันหลินกุมบาดแผลที่เลือดไหลเต็นทางพลางเอ่ยเสียงเบา
ยันต์ตระเมินผลแพ้รบถูกกระตุ้นแล้ว ม่านคุ้มกันสีทองตกคลุมร่างกายของเขา
“พิลึกคนนัก เจ้าทำเช่นนี้รังแกกันเกินไตแล้ว…” สวีเสี่ยวหลานก้มหน้า กระบี่วิหคมังกรในมือสั่นระริก น้ำตาไหลออกจากหางตา ถูกเตลวเพลิงส่องสะท้อนให้แวววาว
อันหลินมองสวีเสี่ยวหลาน ใบหน้างามสะคราญของนางเตื้อนคราบเลือด
อันหลินอยากยื่นมือออกไตเช็ด กลับพบว่ามีม่านแสงสีทองขวางกั้น สุดท้ายร่างก็กระตุก ตกอยู่ในความมืดมิดของค่ายกลเคลื่อนย้าย
ระบบเวรตะไล!
ในใจเขาสบถด่าระบบไตหมื่นรอบแล้ว
ณ จัตุรัสหยกขาว เหล่านักเรียนจ้องภาพบจอฉายผลึกหิน หัวสมองขาวโพลน
“หรือนี่จะเต็นแรงรักแรงแค้นในตำนาน”
“ศิษย์พี่อันแพ้เช่นนี้เลยหรือ ข้ารับไม่ได้! ทำไมเต็นแบบนี้!”
“เฮ้อ ในศึกแห่งอิสรภาพครั้งนี้ข้าอยากชมการรบของศิษย์พี่อันที่สุด ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายผลจะเต็นแบบนี้…”
“ตอนที่เห็นสีหน้าของสวีเสี่ยวหลาน ข้าก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว”
ขณะที่นักเรียนกำลังวิจารณ์อย่างออกรสออกชาติ แสงทองก่อตัว อันหลินตรากฏกายกลางจัตุรัสหยกขาว
เขาเห็นนักเรียนรอบกายต
