ถุงมือเซียนพันธนาการอันแฝงด้วยคาถาฟ้าประทาน!
“โอ้โฮ! เป็นเด็กเป็นเล็กไม่รักดี คิดจะพันธนการศิษย์พี่!” หลิวเชียนฮ่วนบิดเอวคอดกิ่ว ร่างกายดุจอินทรีบินย้อน คทาขนนกวาดบาเรียแสงสีชมพูกลางอากาศ สะเทือนโซ่สีทองให้กระเด็นออกไป
แต่เพราะชั่วเวลาไม่ถึงอึดใจที่นางถูกถ่วงเวลา เซวียนหยวนเฉิงถือกระบี่โบราณพุ่งมาประชิดตัวหลิวเชียนฮ่วนแล้ว กระบี่ธาตุแท้แห่งสรรพสิ่งทำงานเต็มกำลัง ทำให้หลิวเชียนฮ่วนตกอยู่ในหลุมพราง อาศัยความอ่อนโยนที่ประสานเป็นหนึ่งกับสรรพสิ่ง จองจำนางไว้ และทำให้นางไม่อาจรักษาระยะห่างได้!
อันหลินลอบสังเกตการณ์อยู่หลังก้อนหินที่อยู่ไกลออกไป เหงื่อชุ่มฝ่ามือ ในใจตะโกนไม่หยุดว่าศิษย์พี่รีบใช้กระบี่สิ ไม่อย่างนั้นจะไม่มีโอกาสแล้ว!
ยามนี้เหนือม่านแบ่งเขต หลังหดตัวเหลือเพียงขอบเขตสุดท้ายแล้ว อาจารย์ที่ประเมินพลังต่อสู้ยังคงเป็นเซียนพสุธาชางชิง
เขาลูบเครามองเซวียนหยวนเฉิงที่ยิ่งรบก็ยิ่งห้าวหาญด้วยความปลื้มใจ เอ่ยชมว่า “วิชาธาตุแท้แห่งสรรพสิ่งของเซวียนหยวนเฉิงบรรลุระดับหลอมเป็นหนึ่งกับร่างกายแล้ว ในความอ่อนโยนเจือความเด็ดขาดแกร่งกร้าว ปานนักรบที่อาบเลือดในสนามรบ อยู่ไม่ไกลจากแปลงจิตแล้ว”
ในตอนนั้นเอง
