จู่ๆ ก็มีคลื่นมิติกระเพื่อมข้างกายเขาระลอกหนึ่ง
จากนั้นบุรุษที่มีคิ้วดกตาโต ไว้หนวดสองแฉกคนหนึ่งทะลุมิติมาหาเซียนพสุธาชางชิง ก่อนจะกล่าวว่า “เซวียนหยวนเฉิงคนนี้น่าจะบรรลุธรรมที่แดนมนุษย์ ไม่รู้ว่าเขาประสบพบเจออะไร หลอมทุกสรรพสิ่งด้วยความอ่อนโยนและแข็งกร้าว ค่อยๆ กลายเป็นกระบวนท่าที่แฝงด้วยพลังทำลายล้างภายในร่างกาย เป็นเหมือนระเบิดไร้รูปร่าง พร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ”
เซียนพสุธาชางชิงเห็นผู้มาเยือน จึงรีบคำนับอย่างนอบน้อม แย้มยิ้มพูดว่า “รองผู้อำนวยการอวี้หัว ไม่คิดว่าท่านจะปลีกเวลามาชมศึกได้ หายากจริงๆ”
รองผู้อำนวยการอวี้หัวยิ้ม “ข้ามาที่นี่เพราะอยากเห็นพฤติกรรมของอัจฉริยะแปลงจิตแห่งสำนัก หวังว่าเขาจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”
พูดแล้วก็เบนสายตามองกระดาษคะแนนของเซียนพสุธาชางชิง ค้นหาชื่อของใครบางคน
เมื่อเห็นคำว่า ‘อันหลิน’ ใบหน้าของเขาก็กระตุกน้อยๆ
อันหลิน ‘ค่าพลังต่อสู้ ? ค่าความดี ?’
“นี่…นี่มันอะไรกัน” รองผู้อำนวยการอวี้หัวอุทาน
“อันหลินไม่ได้ทำการรบเลยสักครั้ง ท่านดูสิ ตอนนี้เขายังหลบอยู่หลังก้อนหิน อำพรางลมปราณอยู่แน่ะ” เซียนพสุธาชางชิงพูดพลางชี้ก้อนหินที่อยู่ไม่ไกล
รองผู้อำนวยการอวี้หัวเห็น
