ียนฮ่วน วิจารณ์กันอื้ออึง
“ไม่คิดเลยว่าศิษย์พี่หลิวจะถูกเซวียนหยวนเฉิงกำราบ เพลงกระบี่ของเซวียนหยวนเฉิงน่ากลัวขึ้นทุกวัน!”
“เฮ้อ ตอนแรกคิดว่าหลิวเชียนฮ่วนจะสร้างชื่อให้ชั้นปีที่ห้าของเราได้ ปรากฏว่าก็ต้องแพ้คนวิปริตปีสามนั่นอยู่ดี”
“เซวียนหยวนเฉิงอยู่ในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลาย แต่ศิษย์พี่หลิวน่ะกึ่งแปลงจิต ไม่คิดเลยว่านางจะแพ้ข้ามระดับ ข้ารับไม่ได้…”
“ทำไมต้องรับไม่ได้ด้วย เจ้าลองคิดถึงเทพอันสิ ชนะคนอื่นข้ามระดับตั้งกี่ครั้งแล้ว”
“เอ๊ะ มีเหตุผล พอคิดแบบนี้ ข้าก็สบายใจขึ้นเยอะเลย!”
“สบายใจอะไรกัน เกี่ยวข้องกับปีห้าของพวกเราหรือ อย่างไรเจ้าวิปริตปีสามนั่นก็สุดยอดอยู่ดี…”
…
ในป่าพันยอด ลำแสงกระบี่สีขาวเส้นแล้วเส้นเล่าทำให้พายุและเมฆกระเพื่อม สะเทือนทุกสรรพสิ่ง
ร่างของหลิวเชียนฮ่วนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ต้านทานการโจมตีของเซวียนหยวนเฉิงอย่างยากลำบาก
“ศิษย์พี่หลิว ท่านใช้กระบี่เถอะ ที่นี่ไม่ต้องอ่อนข้อให้กัน ข้าต้องการการต่อสู้ที่สง่าผ่าเผย” เซวียนหยวนเฉิงตวัดกระบี่พลางเอ่ยเสียงเรียบ
หลิวเชียนฮ่วนมองท่าทางหนักแน่นของเซวียนหยวนเฉิง จึงทอดถอนใจ นึกถึงคำพูดที่อันหลินเคยกล่าวไว้ ในที่สุดก็ตั
