บๆ ลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เคลื่อนตัวไปทางหลิวเชียนฮ่วนช้าๆ
สภาพแปลงเงาผลาญพลังปราณอย่างยิ่ง ต่อให้ทะเลปราณของเขาจะใหญ่กว่านักพรตแปลงจิตทั่วไปหนึ่งเท่าตัว แต่ก็ต้านการผลาญพลังต่อเนื่องแบบนี้ไม่ไหว
หลิวเชียนฮ่วนกำลังเล่นเกมอย่างกระปรี้กระเปร่า จู่ๆ ก็มีลมโชยพัดข้างหู ทำให้นางสะดุ้งโหยง
“ใครน่ะ!”
ดวงตาของนางเบิกกว้าง เหลียวมองทางซ้าย กลับไม่เห็นสิ่งใด
จู่ๆ ไหล่ขวาของนางก็ถูกตบเบาๆ
นางอดเสตามองทางขวาไม่ได้ ในตอนนั้นเองกลับมีใบหน้าโผล่มาทางซ้าย
“กรี๊ด” หลิวเชียนฮ่วนกรีดร้อง หนึ่งฝ่ามือฟาดออกไป
เพี๊ยะ คนคนนั้นถูกตบจนกระเด็น
โครม
คนคนนั้นกระแทกกับก้อนหิน ทำให้หินทั้งก้อนแตกละเอียด
สวีเสี่ยวหลานที่อยู่ไกลออกไปสามลี้ลืมตาขึ้น หันมองทิศทางของเสียง คิ้วงามขมวดมุ่น เสียงนั่นเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
“คุณพระ! ข้าแค่แกล้งเล่นนิดหน่อย นี่ท่านจะฆ่าแกงกันหรือไง!” อันหลินลูบหน้าที่บวมแดง ถลึงตาใส่หลิวเชียนฮ่วน หากเขายังอยู่ในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณ ใบหน้าอันหล่อเหลาคงเสียโฉมแหงๆ
หลิวเชียนฮ่วนเห็นว่าเป็นอันหลิน ก็ทำเสียงฮึดฮัด “ใครใช้ให้เจ้าแกล้งข้า สมน้ำหน้า!”
อันหลินถอนหายใจ บนโลกมนุษย์ ผู้ชายแกล้ง
