ณ จัตุรัสหยกขาว เหยาหมิงซีกำลังทำแผลให้เหยาซิ่ว
บนเรือนร่างของเหยาซิ่วมีรอยแผลที่ลึกมากแผลหนึ่ง เสื้อสีเขียวถูกย้อมเป็นสีแดงไปกว่าครึ่ง
นางมองชายหนุ่มที่กำลังตั้งใจทำแผลตรงหน้า ใบหน้าฉายความรู้สึกผิด “ขอโทษนะท่านพี่ เป็นเพราะข้าไร้ประโยชน์ แถมยังถ่วงท่านอีก...”
“พูดเรื่องพวกนี้ทำไม เป็นเพราะเราสู้คนอื่นไม่ได้ ศิษย์พี่ถังซีเหมินเป็นอันดับหนึ่งของชั้นปีที่สี่ และเป็นผู้กล้าที่คว้าอันดับต้นๆ ของอันดับเซียนด้วย ความสามารถของเขาย่อมต้องยืนหยัดถึงวันสุดท้ายได้แน่ พวกเราแพ้เขาก็ไม่เสียหลาย” เหยาหมิงซีทำแผลพลางเอ่ยเสียงเรียบ
ในตอนนั้นเอง ลำแสงสีทองก็ปรากฏกลางอากาศ
ร่างของถังซีเหมินร่วงลงข้างๆ เหยาหมิงซี หน้าอกถูกระเบิดจนไหม้เกรียม ดูค่อนข้างน่าสลด
เหยาหมิงซีกับเหยาซิ่วหันมองข้างกาย จากนั้นก็ชะงักไป
ทั้งสามสบตากันเงียบเชียบเช่นนี้ บรรยากาศค่อนข้างแปลกพิลึก
“พรืด…ฮ่าๆ ๆ…ท่านพี่ ศิษย์พี่ถังอนาถเหลือเกิน” เหยาซิ่วหัวเราะจนตัวโยน เผลอกระเทือนแผล จึงแยกเขี้ยวด้วยความเจ็บปวด
เหยาหมิงซีก็อดหัวเราะไม่ได้ “ข้าเพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าศิษย์พี่ถังต้องยืนหยัดถึงสุดท้าย ไม่คิดเลยว่าจะมาตบหน้าข้าไวปานนี้”
ถังซีเหมิ
