นแค่นหัวเราะ “บางครั้งโชคชะตาก็คาดเดาไม่ได้”
สามคนที่เคยรบกันดุเดือดในคราแรก บัดนี้ต่างก็หัวเราะอย่างเริงร่า รำลึกอดีตกันประหนึ่งมิตรสหาย
ในป่าพันยอด
อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนเจอยอดเขาหินนิลดำ เริ่มลงมือเล่นลีคออฟคิง
นี่เป็นช่วงเวลาที่ถูกทารุณอย่างขมขื่นแสนสาหัส ยังไม่ขอกล่าวถึง
เขาทำได้เพียงคุมตัวศัตรูอันตรายหมายเลขหนึ่งคนนี้ไว้ก่อน ค่อยๆ ใคร่ครวญว่าจะช่วยสวีเสี่ยวหลานอย่างไรต่อไป
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของคนมาจากความไม่รู้ อันหลินไม่รู้ว่าต่อไปสวีเสี่ยวหลานจะเจอกับศัตรูแบบไหน ไม่รู้สวีเสี่ยวหลานจะยืนหยัดถึงพรุ่งนี้หรือไม่
หากกำลังเล่นลีคออฟคิง จู่ๆ น้องชายหายไปจะทำอย่างไร
ขณะที่อันหลินกำลังเหม่อลอยอยู่นั่น ฮีโร่นักดาบสายลมของเขาก็ถูกอุกกาบาตที่จิ้งจอกเก้าหางเรียกมากระแทกจนตาย
เสียงโห่ร้องปานกระพรวนดังขึ้นอีกครั้ง
…
วันต่อมา ทั้งสองที่เล่นลีคออฟคิงมาตลอดทั้งคืนต่างก็หาวหวอดๆ
อันหลินมองหญิงสาวที่ผิวค่อนข้างขาวหยวกเจิดจ้าท่ามกลางแสงอรุณ เอ่ยยิ้มๆ ว่า “เอาละ คำสัญญาของข้าเสร็จสิ้นแล้วสินะ”
หลิวเชียนฮ่วนพยักหน้า “นับว่าเจ้ารักษาสัจจะ มิตรภาพเพื่อนตายของเรายังคงอยู่!”
อันหลินคิดๆ แล้วลองถาม
