หยั่งเชิงว่า “งั้นข้าอยากทำข้อแลกเปลี่ยนอย่างหนึ่งกับท่าน ท่านช่วยกำจัดคนให้ข้า ข้าจะเล่นเกมกับท่านอีกหนึ่งวันเป็นอย่างไร”
หลิวเชียนฮ่วนฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ “ใครจะสู้เจ้าได้ เจ้าถึงต้องให้ข้าช่วย”
“ข้ากำลังเป็นคนสงบเสงี่ยมอยู่ ท่านก็รู้นี่นาว่าข้าเป็นคนที่ไม่ชอบทำเท่…”
หลิวเชียนฮ่วนกลอกตา “อย่าเอาแต่เหลวไหลได้หรือไม่ เจ้าอยากทำอะไรกันแน่ ลับๆ ล่อๆ คงไม่ได้เพราะอยากเล่นเกมกับข้าเลยหาข้ออ้างหรอก... เมื่อก่อนข้าให้หินวิญญาณ เจ้ายังไม่ยอมเล่นกับข้าเลย”
อันหลินลังเลครู่หนึ่ง มองหลิวเชียนฮ่วนแล้วเห็นความความหวังในดวงตาของนาง
“ข้าอยากให้สวีเสี่ยวหลานเป็นที่หนึ่ง และข้าติดอันดับเซียนไม่ได้” อันหลินสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจบอกความจริงกับหลิวเชียนฮ่วน
หลินเชียนฮ่วนเหม่อลอยไปชั่วขณะหลังได้ยินคำตอบ จากนั้นก็ยิ้ม “คำตอบที่ประหลาดเช่นนี้ กลับเหมือนจะเป็นความจริง ถ้าอย่างงั้น ข้าก็เป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดของพวกเจ้าสินะ”
ปอยผมที่ลู่ปรกใบหูขาวสะอาดถูกนางรวบขึ้นเบาๆ นัยน์ตาสีม่วงจ้องชายหนุ่มตรงหน้า “ทำไมเจ้าต้องบอกเรื่องนี้กับข้า แบบนี้ไม่มีประโยชน์กับเจ้าเลย”
“เพราะเราเป็นเพื่อนกัน ข้าไม่อยากหลอกลวง
