ิงเทวะเจ้ายังกล้ากิน ต่อไปอยากกินเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของสำนักวิหคชาด ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้! แม้ข้าจะสนิทกับเจ้า แต่ช่วยโจรทำชั่วไม่ได้!”
ปากของอันหลินกระตุกยิกๆ ไม่รู้ว่าควรโต้แย้งอย่างไร ทำได้เพียงตอบตามความจริง “ก็ได้ ข้าได้ยินว่าเพลิงวิหคชาดสร้างเพลิงพลังงานในทะเลปราณของนักพรตได้ เรื่องนี้จริงหรือไม่”
“อืม เป็นเรื่องจริง ในทะเลปราณข้าก็มี” สวีเสี่ยวหลานกินข้าวคำเล็ก ตอบอย่างเชื่องช้า
อันหลินได้ฟังก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “งั้นข้าทำให้เพลิงวิหคชาดสร้างเพลิงพลังงานในทะเลปราณได้ด้วยหรือไม่”
สวีเสี่ยวหลานเงยหน้ามองอันหลินอย่างจริงจัง หลายอึดใจกว่าจึงเอ่ยว่า “อันดับแรก เจ้าต้องเป็นศิษย์เอกของสำนักวิหคชาด อันดับสอง เจ้าต้องผ่านการทดสอบของหุบวิหคชาด อันดับสาม เจ้าต้องได้รับการยอมรับจากเพลิงวิหคชาด”
อันหลินครุ่นคิด ดูเหมือนเงื่อนไขจะเยอะมาก ยากไปหน่อย จึงถามอีกว่า “ใช้เส้นสายได้ไหม”
สวีเสี่ยวหลานกลอกตา “พี่ชาย เจ้าคิดว่าสำนักวิหคชาดเป็นของบ้านเจ้าหรือ ถึงจะมีเส้นสายมากมายปานนั้นน่ะ”
“งั้นใช่ของบ้านเจ้าหรือไม่” ตาของอันหลินเป็นประกาย หยอกล้อด้วยรอยยิ้ม
ไม่คิดว่าเมื่อสิ้นประโยคนี้ จะมีความสลดฉายวาบใน
