างนี้แล้วล่ะ
แต่มีประโยคหนึ่งที่อันหลินเห็นด้วยอย่างยิ่งนั่นก็คือ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาถอดใจ!
“สหายหยินสี่ ช่วยปรุงยาหมาป่าเทวะเหมันต์ยาเซียนขั้นหกให้ข้าที!” อันหลินพูดด้วยสีหน้าหนักแน่น
“ได้เลย ข้าจะปรุงให้เดี๋ยวนี้เลย” ดวงตาของหยินสี่เป็นประกาย คิดในใจว่าสมกับเป็นยอดฝีมือด้านการกินยา ไม่กินไม่เท่าใด เมื่อกินก็ไม่ขาดสาย องอาจห้าวหาญ สะเทือนฟ้าดิน!
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม ยาหมาป่าเทวะเหมันต์ก็ปรุงสำเร็จ
“ได้เลย ข้าจะไปปรุงเดี๋ยวนี้เลย” หยินสี่ตาลุกวาว คิดในใจว่าสมกับเป็นยอดฝีมือด้านการกินยา ไม่กินยังดี เมื่อกินก็ไม่ขาดสาย องอาจห้าวหาญ สะเทือนฟ้าดิน!
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม เม็ดยาหมาป่าเทวะเหมันต์ก็ปรุงสำเร็จ
อันหลินกำยาเซียนสีขาวที่แผ่ไอเย็นเป็นระลอกๆ ไว้ในมือ เสียงหมาป่าเห่าหอนเจืออานุภาพบรรพกาล จู่ๆ ก็ระเบิดออกจากยาเซียน ชวนให้ใจพรั่นพรึง
“สมกับเป็นยาเซียนขั้นหก มีปรากฏการณ์ที่รุนแรงเช่นนี้ สามแสนห้าหมื่นหินวิญญาณคุ้มค่าแล้ว” อันหลินยิ้มบางๆ ส่งยาเซียนเข้าปาก
ครืน
ครั้งนี้ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทุกอณูของร่างกายสั่นระริก
กระดูกทนทานยิ่งขึ้น กล้ามเนื้อก็แน่นมากขึ้น กลิ่นอายของจอมราชันที่อหังการแผ่กระจาย จากนั้นก็เก็บงำอย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกัน ก็มีภาพหมาป่าเทวะที่เย็นเยือกปรากฏเหนือทะเลปราณ
หมาป่าเทวะเป็นสีน้ำเงิน เชิดหน้าชูคอปานจอมราชันที่อยู่เหนือเหล่าวีรชน
จากนั้นศีรษะของ
