งอย่างยิ้มแย้ม เอ่ยปากว่า “ตอนนี้ข้าเป็นคนดูแลเจ้า เจ้าต้องฟังข้า เจ้ามาทีหลังเสี่ยวหง ต้าไป๋กับเจ้าอัปลักษณ์ ฉะนั้นจะเป็นที่ห้า อีกอย่างเมื่ออยู่ที่นี่ เจ้าต้องรู้จักสงบเสงี่ยม มีมารยาท ปฏิบัติตามกฎ ห้ามรังแกต้าไป๋เข้าใจไหม!”
หูยาวของกระต่ายจันทราลู่ลง พูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก “เข้าใจแล้ว…”
มันไม่เชื่อฟังใครก็ได้ แต่จำต้องฟังคำฉางเอ๋อ ไม่อย่างนั้นถ้าอยากกินของอร่อยในตำหนักดวงจันทร์ก็ฝันไปเถอะ!
“น้องห้า ไม่ต้องเศร้าไป พี่ไป๋จะดูแลเจ้าให้ดี โฮ่ง!” ต้าไป๋เห็นสถานการณ์กลับตาลปัตร ก็เริงร่าขึ้นมาทันที พูดขึ้นมาอย่างเคร่งขรึม
กระต่ายจันทราชูสากหยกในมือขึ้นอีกรั้ง ต้าไป๋ก็เงื่องหงอยทันที
“เอาละๆ เรามาคุยธุระก่อน เสี่ยวเยว่ตอนนี้น้ำหนักของเจ้าอยู่ที่เท่าใด” อันหลินเอ่ยถาม
กระต่ายจันทราเบะปาก ฮึดฮัดในลำคอ “เจ้าไม่รู้หรือว่าถามน้ำหนักของสตรีเป็นเรื่องที่เสียมารยาทมาก”
ปากของอันหลินกระตุก “แต่เจ้าเป็นกระต่าย แถมข้ายังต้องคุมเจ้าลดน้ำหนักด้วย!”
กระต่ายจันทราเก็บสากหยกของตัวเองใส่แหวนมิติ จากนั้นหยิบวัตถุคล้ายจานสีขาวออกมา วางลงบนพื้นแล้วกระโดดขึ้นไป
จานส่องแสงสว่างวาบ ด้านบนแสดงค่าตัวเลข ’54.758’
“หนึ่งเดือนต้อง
