จันทรานั่งบนหน้าท้องของต้าไป๋อย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง พลางควงสากหยก หัวเราะร่วน “หมาง่อย อย่างเจ้ายังคิดจะพูดจาสามหาวต่อหน้าข้าหรือ ไม่เจียมตัว!”
ต้าไป๋ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะถูกกระต่ายนั่งทับ จึงรู้สึกอดสูอย่างอดไม่ได้ แต่เมื่อเห็นสากหยกที่ทรงพลังนั่น ก็หงอลงทันที “เอาละ พี่กระต่าย ข้ายอมรับว่าเจ้าอยู่หน้าข้าได้ เป็นสัตว์เลี้ยงหมายเลขหนึ่งของพี่อัน พอใจแล้วหรือยัง…”
“นับว่าเจ้ารู้ตัว” กระต่ายจันทราพยักหน้าอย่างพอใจ ปล่อยต้าไป๋ไป
แต่หลายวินาทีต่อมา หูขนปุกปุยของกระต่ายจันทรากลับตั้งขึ้น ดวงตาเบิกกว้าง “ไม่สิ! ข้าไปเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้าทึ่มอันตั้งแต่เมื่อใด คุณพระ ข้าดีใจไปทำไมกัน!”
“เหอะๆ ได้เป็นสัตว์เลี้ยงของข้าเป็นโชคดีของเจ้า” อันหลินคว้าหูของกระต่ายจันทราหมับแล้วหิ้วมันขึ้น
จากนั้นเขาก็พบว่ากระต่ายจันทราตัวหนักจริงๆ ถึงว่าฉางเอ๋อรังเกียจ ไม่อยากอุ้มเลยด้วยซ้ำ
“บังอาจเสียมารยาทกับข้าหรือ!” กระต่ายจันทราโมโหจนร้องโหวกเหวก
มันจะใช้สากหยกทุบศีรษะอันหลิน ยามนี้กลับเห็นอันหลินถือจดหมายของฉางเอ๋อโบกไปโบกมาตรงหน้ามัน คลื่นลี้ลับแผ่กระจาย ทำให้มันเซื่องซึมลงทันตา
อันหลินวางกระต่ายจันทราล
