ม่ต้องหรอก แค่เจ้ามาเยี่ยมข้าได้ ข้าก็ดีใจยิ่งแล้ว!” อันหลินโบกมือเป็นพัลวัน
กระต่ายจันทราขำเบาๆ หูทั้งสองข้างกระดิกไปมาอย่างเริงร่า “นับว่าเจ้าเจียมตัว งั้นขนมไหว้พระจันทร์ของฉางเอ๋อก็เป็นของข้าละนะ ตอนอยู่ตำหนักดวงจันทร์ยังกินไม่พอเลย นายหญิงขี้เหนียวจริงๆ…แต่นางกลับใจกว้างกับเจ้า ข้าไม่พอใจตั้งนานแล้ว ฮึ่ย!”
พออันหลินได้ฟังก็ไม่ได้การแล้ว นั่นมันขนมไหว้พระจันทร์ของฉางเอ๋อเชียวนะ!
เขาพูดถ่อมตัวไม่กี่ประโยค กระต่ายนี่ก็คิดเป็นจริงเป็นจังไปแล้วเหรอ
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ชิงถุงในมือของกระต่ายจันทรามาด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด จากนั้นก็เก็บใส่แหวนมิติทันที ทุกขั้นตอนคล่องแคล่วฉับไว ชวนให้เอือมระอา!
“ไหนๆ ท่านกระต่ายจันทราก็มาถึงที่นี่แล้ว จะให้เจ้ามาเสียเที่ยวได้อย่างไร ข้าคิดว่าให้ความร่วมมือกับเจ้าดีกว่า ให้เจ้าทำภารกิจที่ฉางเอ๋อมอบหมายให้สำเร็จ” อันหลินพูดจาฉะฉาน และจ้องกระต่ายจันทราด้วยสายตาของผู้เสียสละ
กระต่ายจันทรากะพริบตาปริบๆ “เหตุผลข้าเข้าใจ แต่เจ้าเอาแครอทแห้งที่ข้ากินระหว่างทางไปทำไม”
นิ้วของมันปล่อยแสงสีขาววาบ จานสีเหลืองที่ถูกห่ออย่างประณีตบรรจงปรากฏบนโต๊ะ มันเอ่ยว่า “นี่ต่างหาก
