หลินนึกย้อนถึงความรู้สึกยามอุ้มอันฉีหลินในครั้งแรก น้ำหนักน่าจะราวๆ ครึ่งกิโลกรัม นั่นหมายความว่าเขาต้องขุนอันฉีหลินให้อ้วนขึ้นหนึ่งเท่า แค่คิดก็รู้สึกแล้วว่าเป็นภารกิจที่น่ากลัวและยากเย็น
ในย่ำค่ำที่แสงสายัณห์ปกคลุมแผ่นดิน แขกที่เหนือความคาดหมายคนหนึ่งก็มาเยือนที่พักของอันหลิน
ก๊อกๆ ๆ…
ก๊อกๆ ๆ…
เสียงเคาะประตูที่มีจังหวะอย่างยิ่งดังขึ้น
อันหลินเปิดประตู พบกับหูสีขาวปุกปุยที่ตั้งชูชันคู่หนึ่ง
เมื่อมองต่ำลงมา ก็เป็นดวงตากลมโตคู่หนึ่งกับฟันกระต่ายขาวสะอาด
“ราตรีสวัสดิ์เจ้าทึ่มอัน”
เสียงไพเราะดังขึ้น มันเป็นกระต่ายยักษ์ที่สูงขนาดครึ่งตัวคน เดินอาดๆ เข้ามา ไม่ทำตัวเป็นคนนอกเลยสักนิด
มุมปากของอันหลินกระตุกเล็กน้อย หากไม่เห็นถุงข้าวของในมือของมัน คงจะเตะมันกระเด็นออกไปนานแล้ว
“ท่านกระต่ายจันทรา ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะปลีกเวลามาหาข้าได้ ทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ!” อันหลินยิ้มเอาใจ เป็นฝ่ายชงชาให้กับกระต่ายดวงจันทร์ตัวขาวสะอาดสะอ้านด้วยตัวเอง
“นายหญิงได้ยินว่าเจ้าบรรลุระดับแปลงจิตแล้ว จึงให้ข้านำของฝากมาให้เป็นพิเศษ” กระต่ายจันทราวางมาด
“เฮ้อ…ได้อย่างไร! ข้าจะกล้าให้แม่นางฉางเอ๋อสิ้นเปลืองได้อย่างไร ของฝากไ
