“มา อันฉีหลิน ให้พ่อเจ้าอุ้มหน่อย” สวีเสี่ยวหลานยื่นทารกในมือให้อันหลิน
อันหลินรับทารกสีทองมาด้วยสองมือที่สั่นเทา พูดอะไรไม่ออกขึ้นมาชั่วขณะ
ผิวของเด็กทารกสีทองเรียบเนียนมาก ยามสัมผัสให้ความรู้สึกชาวาบเป็นระลอกๆ น่าจะมีสาเหตุมาจากสายฟ้าสีทองที่ห้อมล้อมทั้งตัวเขา
ทารกสีทองร้องไห้อยู่พักหนึ่ง ท่าทางคงจะเหนื่อยแล้ว จึงหยุดลง จากนั้นเขาก็ใช้ดวงตาที่มีน้ำตาคลอจ้องอันหลินพลางกะพริบปริบๆ ใบหน้ามีแต่ความสงสัย น่ารักยิ่ง
“เจ้าหนู เจ้าเป็นใครกันแน่ ออกมาจากท้องของข้าได้อย่างไร” อันหลินแตะใบหน้าของทารกสีทองแล้วเอ่ยถาม
เหมือนทารกสีทองจะไม่เข้าใจคำพูดของอันหลิน จู่ๆ ก็โพล่งออกมาว่า “ป๊ะป๋า!”
“ข้าไม่ใช่พ่อเจ้า!” อันหลินพูดอย่างขึงขัง
ทารกสีทองกะพริบตาด้วยความไร้เดียงสา หันมองสวีเสี่ยวหลานที่อยู่ข้างๆ เสียงกังวานดังขึ้น “หม่าม้า!”
เมื่อสวีเสี่ยวหลานได้ยินคำนี้ ใบหน้าขาวผ่องก็แดงก่ำขึ้นมาทันที อุทานเบาๆ ว่า “ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ อันฉีหลินคนนี้ก้อร่อก้อติกแต่เด็กเลยหรือ!”
อันหลินหน้ามืดทันทีที่ได้ฟัง ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นบ้าบออะไรกัน เขาไม่อยากเป็นพ่อคน!
ไม่คิดเลยว่าเหล่าจีนมุงรอบกายจะกรูกันเข้ามายกใหญ่
ซูเ
