“แรงเกินไป ช้าๆ หน่อย ให้ข้าได้หายใจหายคอหน่อย…”
“อืม แรงประมาณนี้กำลังดี สบายมาก!”
อันหลินยื่นมือดูดซึมพลังอสนีบาตไม่หยุด ร่างของกิเลนอสนีทองอนัตตาถูกเขาขูดรีดจนซูบผอม
ขุมพลังสัตว์ภายในร่างกายค่อยๆ ละลายเป็นของเหลว ไหลซึมสู่เส้นชีพจร ทำให้เส้นชีพจรแข็งแกร่งขึ้น แปรเปลี่ยนเป็นชีพจรทองที่ทนทานช้าๆ
ทุกอย่างพิสูจน์แล้วว่า อันหลินกำลังข้ามอสนีบาตอย่างเชื่องช้า ดวงจิตก่อตัวและขยายตัว เชื่อมประสานจิตวิญญาณแห่งฟ้าดิน...
ใช่แล้ว ช้ามาก! เพราะเร็วเกินไปจะเจ็บ!
ทุกคนที่มุงดูมองภาพมหัศจรรย์ที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน จนตอนนี้สมองยังงุนงงอยู่เลย
ชายหนุ่มที่สวมชุดแดงยืนตระหง่านบนยอดเขา มือขวาสอดเข้าไปในปากกิเลนอสนีทองอนัตตาที่สูงนับสิบกว่าจั้ง ประดุจทูตที่สนิทสนมกับสายฟ้าสวรรค์ ยิ่งใหญ่และลุ่มลึก
พวกเขาไม่มีวันลืมภาพที่มหัศจรรย์นี้ไปตลอดกาล เมฆดำสิบลี้กระเพื่อม แสงของสายฟ้าสีทองทรงอานุภาพ ส่วนชายหนุ่มที่มีนามว่าอันหลินกำลังสั่งสอนอสนีทองอนัตตา!
“น้องสาม เจ้าคิดว่าอย่างไร โฮ่ง!” ต้าไป๋พูดขึ้นขณะที่เหม่อมอง
“ข้าคิดว่าพี่อันอหังการยิ่งนัก ลูกพี่หง เจ้าคิดอย่างไร” ดวงตากลมโตดุจโคมไฟของเจ้าอัปลักษณ์สะท้อนสายฟ้าเจิดจ้
