า ใบหน้าเลื่อมใสและอิจฉา
“นายท่านแม้แต่กิเลนอสนีก็ไม่เว้น รสนิยมแปลกประหลาดขึ้นทุกวัน อ๊าก...” เสี่ยวหงพูดเสียงหวาน
เจ้าอัปลักษณ์ “…”
ต้าไป๋ “…”
อาจารย์ที่ปรึกษาอย่างเซียนกระบี่หลิงเซียวโล่งอกไปที ใบหน้าค่อยๆ ฉายความประหลาดใจ รำพันว่า “นับว่าข้าก็ยิ่งไม่เข้าใจนักเรียนคนนี้ ข้ามอสนีบาตยังทำให้เป็นสภาพนี้ได้…”
ตีนเขาชมจันทร์ ที่นี่มีนักเรียนออกันอยู่ร่วมพันชีวิตแล้ว
พวกเขาทราบผ่านพลังเซียนส่องทางไกลแล้วว่า คนที่กำลังข้ามอสนีบาตก็คืออันหลิน ฉะนั้นอารมณ์ที่ตื่นเต้นของพวกเขาเป็นเรื่องที่คาดเดาได้ ขาดแค่พุ่งตรงขึ้นยอดเขาชมจันทร์เท่านั้น
ร่างของกิเลนอสนีทองอนัตตาหดเล็กไปกว่าครึ่งแล้ว และพลังของอันหลินก็ข้ามผ่านสิ่งกีดขวางบางอย่างแล้วเช่นกัน
อสนีทองอนัตตาไหลเข้าสู่ฝ่ามือ ขัดเกลาสฤษฏ์กายของเขาไม่หยุดหย่อน
ทะเลปราณถูกแสงทองปกคลุมถ้วนทั่วแล้ว ไม่รู้เลยว่าภายในเกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้เพียงว่าขุมพลังสัตว์น่าจะยังไม่ละลายทั้งหมด
คราแรกร่างกายของอันหลินยังรู้สึกปวดร้าว เหมือนถูกฉีกทึ้งจากการโจมตีของพลังงานสายฟ้าสีทอง
แต่เมื่อเวลาผันผ่าน เขาแข็งแกร่งขึ้นทุกขณะ หลังภูมิต้านทานแก่กล้าขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกเจ็บ
