ปวดก็อ่อนกำลังลง
“มา แรงกว่านี้หน่อย ไม่ได้กินข้าวหรือไง!”
เขาเพิ่มความแรงอย่างต่อเนื่อง ตะโกนบอกกิเลนอสนีทองอนัตตา
สิบห้านาทีต่อมา สุดท้ายกิเลนสีทองก็มลายหายไปในอากาศ
อันหลินเงยหน้ามอง จ้องเมฆดำบนผืนฟ้าที่ค่อยๆ สลายตัว ยังไม่หนำใจเลย
ทุกอย่างเกิดขึ้นเหมือนปานภาพฝัน พิลึกเหลือเกิน ตั้งแต่ต้นยันตอนนี้ เขายังไม่เชื่อว่าข้ามอสนีบาตสำเร็จแล้ว อสนีระดับแปลงจิตสิ้นสุดแล้วเหรอ ตอนนี้เราอยู่ในระดับแปลงจิตแล้วเหรอ
เขามองสองมือของตัวเอง ใช้จิตสัมผัสร่างกายของตัวเอง พลังพุ่งทะยานอย่างใหญ่หลวงจริงๆ
“ฮ่าๆ พี่อันทะลวงสู่ระดับแปลงจิตสำเร็จแล้ว! โฮ่ง!”
เมื่อเห็นเมฆดำเริ่มกระจายตัว ต้าไป๋ก็ร้องลั่นอย่างลิงโลดใจ
พวกเซวียนหยวนเฉิงเริ่มเหาะไปหาอันหลินด้วยความปลาบปลื้ม ตั้งใจว่าจะแสดงความยินดี
อันหลินยิ้มน้อยๆ เริ่มสำรวจทะเลปราณ
คาดไม่ถึงว่าชั่ววินาทีที่เขาสำรวจภายใน จะได้เห็นแสงทองสว่างโชติช่วง จากนั้นก็เหมือนดวงจิตจะถูกฉุดกระชาก เลือดลมทั่วร่างเกลือกกลิ้ง!
จู่ๆ เขาก็ทรุดตัวคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดแรง เหมือนมีอะไรบางอย่างเพิ่มมาในช่องท้อง
ทุกคนสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นภาพนี้
“อันหลิน เจ้าเป็นอะไร!” สวีเสี่ยวหลานร้องเสี
