สึกว่าโลกนี้เป็นบ้ากันไปหมดแล้ว
เซียนพสุธามิ่งหยวนที่รีบรุดมาจากตีนเขา บัดนี้กุมหน้าอก ดวงตาฉายประกายเจิดจ้า
“ฮ่าๆ ๆ…อันหลิน ขอบคุณเจ้าที่ช่วยให้ข้าบรรลุ ข้าจะกลับไปเก็บตัวบำเพ็ญเพียรเดี๋ยวนี้เลย หากย่างสู่ระดับหวนสู่ความว่างเปล่า จะนำของขวัญมาพบเจ้าเป็นแน่!”
เซียนพสุธามิ่งหยวนหัวเราะร่วน จากนั้นมองรองผู้อำนวยการอวี้หัวที่อยู่ข้างเคียง “ผู้อำนวยการ ข้าขอลาต่อหน้าท่านเลย! ประตูของข้าเปิดแล้ว!”
รองผู้อำนวยการอวี้หัวสูดหายใจเข้าลึก พยายามยับยั้งอารมณ์ตกใจของตัวเองสุดฤทธิ์ โบกมือปัดๆ “รีบไปเถอะ เจ้าบรรลุเป็นเซียนสวรรค์หวนสู่อนัตตาได้ เป็นเกียรติแก่สำนัก เป็นศรีแก่สรวงสวรรค์!”
เซียนพสุธามิ่งหยวนคำนับอันหลิน เสร็จแล้วก็ขี่พายุจากไป ทิ้งนักเรียนและอาจารย์ที่ตะลึงพรึงเพริดไว้
“อะไรกัน อันหลินข้ามอสนีบาต ช่วยอาจารย์ทะลวงระดับหวนสู่ความว่างเปล่าได้ด้วยหรือ”
“ข้ารู้สึกว่าหัวใจกำลังกระตุก การข้ามอสนีบาตของอันหลินกลายเป็นอสนีทองอนัตตาไม่พอ อสนีทองอนัตตาแปลงร่างได้ยังพอทำใจยอมรับได้ แม้แต่เรื่องที่อสนีทองอนัตตาถูกเขาควบคุม ข้าก็ยอมรับทั้งน้ำตาแล้ว…แต่พอข้ามอสนีบาตเสร็จ ให้กำเนิดทารกคนหนึ่งมันเรื่องอะไรกัน
