าจต้องเริ่มจากโลหิต
อันหลินหลั่งเลือดของตัวเองอย่างอดรนทนไม่ไหว ทำให้ทารกสีทองลอยอยู่ตรงหน้า
เมื่อทุกคนได้เห็นฉากนี้ ต่างก็กลั้นหายใจเพ่งสมาธิ ประหนึ่งกำลังร่วมพิสูจน์ช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่อะไรบางอย่าง
อันฉีหลินมองเลือดตรงหน้าด้วยความฉงน สูดดมฟุดฟิด จู่ๆ ดวงตาก็ลุกวาว ไม่พูดพร่ำทำเพลงใช้ลิ้นเลียเลือดจนสะอาดสะอ้าน
“เป็นอย่างไรบ้าง สัมผัสอะไรได้ไหม” เซียนสวรรค์อวี้หัวถามอย่างสงสัย
อันหลินส่ายหน้า ใบหน้ามีแต่ความฉงนสนเท่ห์
เขาจ้องทารกน้อยตรงหน้าด้วยความแปลกใจ ทารกน้อยเดาะลิ้น ทำหน้าสุขใจ
คาดไม่ถึงว่าจู่ๆ สีหน้าของเขาจะเริ่มเขียวซีด
ทุกคนต่างก็สะดุ้งโหยง แม้แต่เซียนสวรรค์อวี้หัวก็เบิกตากว้าง
“ฮือๆ ๆ…”
อันฉีหลินร้องไห้จ้า กลิ้งไปกลิ้งมาบนฝ่ามืออันหลิน
“อะไรกัน หรืออันฉีหลินจะต่อต้านเลือดของอันหลิน” เซวียนหยวนเฉิงพูดอย่างไม่เข้าใจ
“ดูสภาพนี้ ทำไมข้ารู้สึกเหมือนอันฉีหลินจะถูกพิษเลยล่ะ…” เสี่ยวหงส่ายหน้าพลางพูดเสียงหวาน
“ซี๊ด…” เมื่ออันหลินได้ยินประโยคนี้ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เลือดของเขาเป็นพิษร้ายแรงต่อสิ่งมีชีวิตบางชนิด!
หรือ…ทารกน้อยจะถูกพิษจากเลือดของเขาเล่นงานเข้าแล้ว!
อันฉีหลินน้ำลายฟูมปากราวกับ
