อันหลินเห็นม่านหมอกบนช่องที่เข็มทิศชี้ไปค่อยๆ คลี่คลาย เผยให้เห็นชื่อของวรยุทธ์
เขาอ้าปากกว้างมองวรยุทธ์ด้านบนนั้น ด้วยใบหน้าอึ้งงัน
ฟิ้ว
วรยุทธ์ของระบบกลายเป็นลำแสงเส้นหนึ่ง แทรกซึมในกายของอันหลิน
‘คาถาร้องไห้เสีย เป็นวรยุทธ์โจมตีอารมณ์ฝ่ายเดียว ผู้ที่ถูกโจมตีจะจมดิ่งอยู่ในความเศร้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ผู้ถูกโจมตีที่มีพลังยุทธ์แก่กล้าเกินไปจะมีพลังต่อต้านในระดับหนึ่ง’
‘ป.ล. ใช้ได้แค่วันละครั้ง ไม่ได้ผลกับเป้าหมายระดับรวมมรรคา’
“นี่มัน…” อันหลินตะลึงงัน ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี
ในโลกใบนี้มีวิชายุทธ์ที่ชื่อประหลาดแบบนี้ด้วยเหรอ
การทำให้คนอื่นร้องไห้มันง่ายไม่ใช่เหรอ จัดการจนร้องไห้ก็สิ้นเรื่องแล้วนี่นา!
“พี่อันเป็นอะไรไป โฮ่ง!” ต้าไป๋เห็นท่าทางอันหลินไม่ปกติ จึงเอ่ยปากถาม
อันหลินมองสุนัขสีขาวตัวเขื่องข้างกายแวบหนึ่ง รอยยิ้มพิลึกปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ต้าไป๋สั่นสะท้านไปทั้งตัว ถอยหลังสองก้าว “พี่อัน มองอะไรน่ะ”
“ต้าไป๋ เจ้าไม่ร้องไห้มานานแค่ไหนแล้ว” อันหลินถามอย่างสนเท่ห์
“สุนัขเทวะอย่างข้าย่อมไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ ตั้งแต่เกิดมาจากท้องแม่ ไม่เคยร้องไห้เลยสักครั้ง!” ต้าไป๋เชิดหน้าขึ้นแล้วยิ้มอย่างท
