ะนงตน สง่างามขึ้นมาทันที
จากนั้นไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ มันก็นึกถึงภาพที่พ่อถูกแม่กระหน่ำทุบตีเพราะไปท่องซ่องคณิกา หวนคิดถึงคำพูดยามลาจากชิงหัว นึกถึงความสิ้นหวังที่ได้รับพลังการสืบทอดอาหารสุนัข นึกถึงความเศร้าที่ใบไม้หลุดร่วงลงจากต้นไม้ฝังกายในพสุธา…
อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดปนเปกันปะทุทันใด น้ำตาไหลไม่ขาดสายปานเขื่อนทะลัก
ต้าไป๋เห่าโฮ่งก่อนจะร้องไห้โหยหวน
แววตาอันหลินเป็นประกาย รู้สึกเหมือนค้นพบแผ่นดินใหม่
ขั้นตอนการใช้วิชาร้องไห้เสียเป็นอะไรที่ไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย ไม่มีแม้แต่คลื่นพลังปราณด้วยซ้ำ ก็เกิดผลกับอารมณ์ของต้าไป๋ทันที
มิหนำซ้ำระยะเวลาตั้งแต่ใช้งานจนถึงเกิดผลมันสั้นมาก แทบจะเป็นชั่วพริบตา!
วิเศษจริงๆ!
“พี่อัน ฮือๆ ๆ…เจ้าทำอะไรกับข้า ฮือๆ ๆ…”
ต้าไป๋เช็ดน้ำตาพลางจ้องอันหลินด้วยดวงตาที่มีหยาดน้ำคลอหน่วย ไหนเลยจะมีท่าทีที่น่ายำเกรงเหลืออยู่
“อืม ก็แค่พรากครั้งแรกของเจ้าไป ถึงกับต้องร้องไห้ขนาดนี้เลยหรือ” อันหลินลูบหัวต้าไป๋อย่างอ่อนโยน
“พี่อัน เจ้า…เจ้าทำเกินไปแล้ว ข้าทำอะไรผิด ฮือๆ ๆ…เจ้าคนชั่ว! โฮ่ง!” ต้าไป๋รู้สึกเสียใจเหลือเกิน อยากร้องไห้ยิ่งนัก เมื่อได้ยินถ้อยคำของอันหลิน มันก็หวนคิดถึงกา
