รกระทำหยาบคายต่างๆ นานาที่อันหลินเคยปฏิบัติกับมัน จึงอดเศร้าโศกไม่ได้ ร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ…
กระเป๋าของอันหลินสั่นเบาๆ ครั้งหนึ่งแล้วนิ่งไป
เสี่ยวหงที่อยู่ข้างในเพิ่งตื่นก็ได้ยินบทสนทนาที่ไม่น่าดูชมของหนึ่งคนหนึ่งสุนัข ตกใจจนรีบหลับตาปี๋ แม้แต่ความเคยชินในการร้องเพลงทุกครั้งที่ตื่นนอนก็หายไปแล้ว ด้วยกลัวว่าจะรบกวนผู้เป็นนาย
อันหลินพรากครั้งแรกของต้าไป๋งั้นหรือ
มัน…มันช่างน่ากลัวเหลือเกิน แม้แต่หมาก็ยังไม่เว้นหรือ!
อันหลินจะลงมือจัดการสัตว์เลี้ยงของตัวเองแล้วหรือ
ตั้งแต่คนไปถึงสัตว์ จากสัตว์เป็นพืชหรือ
ยิ่งจินตนาการมากเท่าใด เสี่ยวหงก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว ตัวสั่นงันงกในกระเป๋า อดรู้สึกกังวลกับอนาคตของตัวเองไม่ได้…
ต้าไป๋ร่ำไห้อยู่สิบกว่านาที ถึงได้หยุดความคิดจะร้องไห้ต่อไป
อันหลินเองก็เกิดความรู้สึกผิดที่พรากการร้องไห้ครั้งแรกมาจากต้าไป๋ เขาไม่คิดว่าอานุภาพของวิชาร้องไห้เสียจะยิ่งใหญ่ปานนี้ ทั้งๆ ที่พลังยุทธ์ของต้าไป๋เหมือนกับเขา กลับถูกวรยุทธ์ของเขาเล่นงานจนร้องไห้มาร่วมสิบกว่านาทีแล้ว
“ต้าไป๋ ข้าขอโทษ ตอนนี้เจ้าร้องไห้มาสิบกว่านาทีแล้ว ต่อไปข้าจะทำให้เจ้ายิ้มมากกว่าสิบเท่า ข้าจะทำให้เ
