จ้ามีความสุข!” อันหลินพูดขอโทษ
เสี่ยวหงในกระเป๋าโล่งอกไปเปราะหนึ่ง ดูแล้วนายท่านจะไม่ใช่ชายชั่วที่เสร็จกิจแล้วไม่รับผิดชอบอะไรเทือกนั้น
แต่ต้าไป๋กลับตบมือต่อต้านว่า “ไม่ได้ พรากครั้งแรกของข้าไป เจ้าต้องชดใช้ด้วยยาเซียน! โฮ่ง!”
เสี่ยวหงในกระเป๋าได้ฟังก็ทำหน้าตกใจ คิดในใจว่า ‘ครั้งแรกของต้าไป๋มีค่าแค่ยาเซียนเม็ดเดียวหรือ ฮึ่ย ของข้าต้องอย่างน้อยสามเม็ด!’
‘ถุยๆ ๆ! ไม่ใช่ หากนายท่านทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้จริง ข้าจะเผาเขาให้วอดวายแน่! ให้แสงอาทิตย์ทำลายความชั่วของนายท่าน!’
อันหลินได้ยินคำพูดได้คืบจะเอาศอกของต้าไป๋ มุมปากก็พลันกระตุกยิกๆ เงื้อหมัดขึ้นเตรียมจะสั่งสอนต้าไป๋สักฉาด
ขณะนั้นเอง จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ากระเป๋าร้อนขึ้นมาชั่วขณะ จึงหยุดอารมณ์โทสะ
“เอ๊ะ เสี่ยวหง เจ้าเป็นอะไรไป” เขาหยิบเสี่ยวหงออกมาแล้วเอ่ยถามอย่างห่วงใย
ไหนเล่าจะรู้ว่าดอกไม้สีแดงจะไร้การตอบสนอง นิ่งไม่ไหวติง
อันหลินกะพริบตาปริบๆ จิ้มกลีบดอกอ่อนนุ่มเบาๆ พบว่าไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จึงเก็บใส่กระเป๋าอีกครั้ง
ยังไม่ตื่นงั้นเหรอ เมื่อครู่ที่กระเป๋าร้อนเป็นการคิดไปเองงั้นเหรอ
ภายในกระเป๋า เสี่ยวหงโล่งอกไปที รู้สึกโชคดีที่ตนรอดพ้นจา
