าจะไปหาเจ้าแน่นอน!”
ซูเฉินสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบตะโกนเรียกไปยังหลินลั่วเว่ย
ความอาลัยอาวรณ์และความคิดถึงเอ่อล้นในหัวใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเฉินเข้าใจความรู้สึกของการรักใครสักคน
ริมฝีปากของหลินลั่วเว่ยมีรอยยิ้มอ่อนโยน นางโบกมือแรง ๆ ไปยังซูเฉิน ดวงตางดงามจับจ้องใบหน้าของเขา ประหนึ่งอยากจะจารึกมันไว้ในใจตลอดกาล
ฟิ้ว!
หลินหงจ้องซูเฉินลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะโบกแขนเสื้อ ฉีกเปิดห้วงอากาศ เรือสมบัติเหินเวหากลายเป็นลำแสงจมหายเข้าสู่ความว่างเปล่า ไร้ร่องรอย
ซูเฉินจ้องมองท้องฟ้าอันว่างเปล่า ความรู้สึกว่างเปล่ากัดกินหัวใจ
ทั้งน้องสาวและหลินลั่วเว่ย ต่างมุ่งหน้าไปยังจงโจว
ซูเฉินไม่ต้องการให้พวกนางรอนานเกินไป ภายในสามปี เขาจะต้องไปจงโจว เพื่อพาซูหลิงเอ๋อร์และหลินลั่วเว่ยกลับมา!
…
จวนตระกูลหลิว
หลิวเหวินหยาน หลิวหันเยียน หลิวกู่เฉิง หลิวอวี้หลง และผู้อื่นต่างรอคอยอยู่
“ท่านแม่ ไม่ไปนิกายเทียนเต้ากับข้าใช่หรือไม่?”
ซูเฉินหันไปมองหลิวหันเยียนเอ่ยถาม
“เฉินเอ๋อร์ แม่ไม่ไปไหนหรอก แม่จะอยู่ที่นี่! แม่เชื่อว่าพ่อเจ้าจะกลับมาหาแม่ และแม่ก็ยังไม่ได้ทำหน้าที่ลูกสาวอย่างสมบูรณ์ แม่อยากอยู่ดูแลท่านปู่ของเจ้าสักระยะ!”
หลิวหันเ
