ี่สุดในช่วงเวลาหนึ่ง เขาไม่รู้สึกถึงชั้นมิติอีกต่อไปแล้ว
“ต้าไป๋!”
อันหลินตะโกนลั่น จากนั้นดวงตาก็มืดมน ทรุดตัวคุกเข่ากับพื้น พลังปราณอนธการก็พลอยเก็บงำไปด้วย
“ให้เป็นหน้าที่ข้าเอง โฮ่ง!” ต้าไป๋รู้ใจ แผดเสียงดังลั่น กระโจนใส่ปีศาจร้อยอสูรทับร่างที่ถูกตะปูข้ามมิติทิ่มแทงจนพรุนเหมือนรังผึ้ง
กรงเล็บปราณทลายฟ้าวาดวงโคจร ปล่อยลำแสงสีน้ำเงินออกมาเส้นแล้วเส้นเล่าเหมือนตาข่าย ฉีกร่างที่ไม่เป็นชิ้นดีเป็นพันๆ ชิ้นในพริบตา!
ไม่เพียงเท่านี้ ต้าไป๋ยังใช้คาถาเปลวเพลิง พ่นไฟใส่ร่างที่แหลกสิ้นดีนั่น ค่อยๆ แผดเผาให้ดำเกรียมสุดท้ายยังไม่ลืมใช้กรงเล็บพลิกชิ้นส่วนเหล่านั้น จากนั้นแผดเผาต่อไป
“ยินดีด้วย ผ่านการทดสอบผิดบาปแล้ว ลำดับต่อไปเป็นการมอบรางวัลหลังการทดสอบ”
เสียงของไป๋หลิงดังขึ้น จากนั้นต้าไป๋กับอันหลินก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนโดยพลัน มาถึงมิติสีขาวโพลนแห่งหนึ่ง ใจกลางมีลูกบอลสีดำแขวนอยู่
มองดูมิติที่แสนคุ้นเคย อันหลินลงไปกองกับพื้น ฟางเส้นสุดท้ายที่แน่นตึงผ่อนคลายแล้วในที่สุด หัวเราะทั้งที่หายใจหอบ “ฮ่าๆ ๆ…ในที่สุดการทดสอบนรกนี่ก็ผ่านพ้นไปแล้ว!”
“ระทึกใจจริงๆ…ข้าคงไม่มีวันลืมการผจญภัยในโบราณสถานครั้งนี้ โ
